senTimiento

excuse letter

2007-09-07T12:40:00.000+08:00

to whom it may concern,

please excuse me for being absent from nov. 2006 up to before this moment. pasensya at salamat sa lahat ng mga taong nag-abang at naghintay. salamat sa mga taong hindi nawala kahit hindi ko nagagawang bumalik. wala namang mabigat na dahilan. nagkataon lang siguro na hindi lahat ng bagay sa buhay ay mabibigyan natin ng pareparehong prioridad. kaya nga siguro sa oras pa lang na matutong umunawa ang tao, tinuturuan na taung magbilang; sa pagpasok palang natin sa prep school, tinuturuan na taung mag-rank; at sa pag-aaral natin sa elementary at highschool, itinuturo kung alin ang mas matimbang o ang mas mabigat... simpleng mathematics ang numero ng buhay. numero. isa nga siguro sa mga dahilan. ano sa tingin mo ang lasa ng pinaghalong sauce at sabaw? shawarma at asukal? suka at siopao? they can't be good together. me mga bagay talaga na hindi natin pwedeng pagsamahin o pagsabayin. numero at letra? pwede nga bang magsama? numero ang pinaglalaruan namin sa course ko. titik at salita naman dito. isa pang dahilan, ang hirap naman bumalik nang walang praktis at nawalan ng momentum. ung para kang pakong kinalawang, napanis na ulam, utak na walang laman, stagnant water sa imbural, kwentong walang saysay, nirarayumang kamay. walang silbi. walang kwenta. at kung ipagpipilitan kong magpost dito na hindi naman sumasabay ang isip at puso ko, baka ito kinalabasan ng post ko:

25/-/*+516383&$^936376 476 4368, 3576345 2345235269==\5463512 3425285704912 &amp;^*^$(#^&$&*#%(*^&$(15487 54678464 9846519879846 549846 5465454987984654 75*/46465-4 65++5415454687 984654 9846549 8751498765 1646621 51654 465 48 1 84 16 84 51 54 5 1984 65 98 45 59465684651 18978765489 49654975 94 8 4 8 91657856 679865 14946 64596 46848 719- kaya ito ngaun lang ako bumalik. ang importante naman, bumalik ako.. ^_^.

looking forward for your utmost consideration.

respectfully yours,

lojik

kung pwede lang kitang ihug... :ihuhug talaga kita!

2006-11-15T17:55:00.000+08:00

------yung mahigpit na mahigpit na mahigpit na mahigpit na kahit bumitaw na ako mararamdaman mo pa rin yung higpit ng mga yakap ko.

ikaw na nakasama ko sa halos apat na taon ng pamamalagi ko dito sa mundo.
ikaw na nakasama ko sa pag-iisa. nakaisa sa lungkot at saya.
ikaw na nakasaksi sa bawat luhang pumatak sa tuwing ako'y lihim na umiiyak. ikaw na nakarinig ng bawat hinaing. ikaw na itinuring na ring akin.
ikaw na nakasama sa lahat ng katangahan at sumakay sa lahat ng kahangalan.
ikaw na naging takbuhan. sumbungan. kanlungan ng pusong minsang nasaktan at nasugatan.
ikaw na nakakaalam ng tunay kong nararamdamam.
ikaw na palaging nandyan, ilang beses ka mang iniwan.
ikaw na kahit anong oras pwede kong balikan.

mamimiss kita! SOBRA!!! ang amoy mo. ang iyong itsura. at ang lahat ng alaala ng ikaw, kasama ang ilang taong bago pa lang at matagal nang nakilala; ang mga alaala ng maiiwang nakakulong sa apat mong sulok kung saan kasaman ring maiiwan ilan sa mga lihim na tanging ikaw lang at ako ang nakakaalam. (-buntong hininga-) paalam. ='(

dahil ngaun, muli akong aalis pero ang pagbabalik ko ay walang katiyakan. kaya kung talagang pwede lang....

I-HUHUG TALAGA KITA!!! kaya lang, hindi nga pwede eh. kaya kiss na lang. ^-^ mwuah! muli. paalam.

*emote sa huling gabi sa aking kwarto.

chubrang owkei pare

2006-11-02T09:59:00.000+08:00

aaminin kong me ilang beses rin akong napatingin sa malayo at napatitig sa kawala. di naman ako nag-iisip pero siguro naghihintay lang na baka me bumbilyang umilaw sa tabi ng ulo ko at makaisip ako ng magandang ideya para malusutan ko ang kung anong meron ako ngayon. pero sa kabila nun, matatas kong sasabihing hindi ako kayang paiyakin ng mga ganitong eksena. never ano! malayo naman kase ang bulsa sa puso. hehehe.

kung tutuusin, hindi naman talaga ako ganun ka apektado (somehow lang siguro) kung mawawalan man ng trabaho si papa. dahil buong college ko, hindi naman talaga ako nakadepend sa kanila. dahil bukod sa sweldong natatanggap ko dito sa trabaho, me isa pa kong pinagkukunan ng panggastos ko. ang buwis ng tao sa baranggay namin. oo. miyembro ako ng sanggunian. at parte ako ng nakakasukang bulok na sistema ng gobyerno. (pero wag na nating pag-usapan un ngaun dahil feeling ko wala pa ata akong ginawang magaling. pero wala naman akong ginagawang masama ha.) ngayon, pagkakasyahin ko lang uli yung maliit kong natatanggap para matustusan ang sarili ko. konting tiis lang naman at pagtitipid dahil mukhang mas marami lang gastos ngaun. kaya wag kayong mag alala saken, tulad ng sinabi nio yakang yaka ko to. alam kong marami pang pwedeng gawin. diskarte lang yan.

basta ngayon, gusto ko lang sabihin na sa totoo lang, muntik na talaga akong maiyak. hindi dahil problemado ako. nakakapaiyak lang kase natouch ako sa lahat ng sinabi nio. halos mangilid ang luha sa mata ko nung mabasa ko mga comments niyo. naks naman! nung una kase hesitant talaga akong ipost un. feeling ko masyadong personal. hitting below the belt kumbaga. pero anong magagawa ko. i think it's one way to make me feel better. at hindi naman ako nagkamali. i really need those kind words! at alam ko kahit papano nakatulong ang mga ito. para mas maging matatag at malakas ako. hindi ako bibitaw. promise! maraming salamat talaga! i love u na sa inyong lahat. kahit hindi kayo magpadala ng bigas, instant noodles at delata sa bahay namin, ok lang. ahahahah! labs na labs ko pa rin kayo! sapat na makatanggap ng makapagdadaming komento galing sa inyo. mwuah! ^-^

decided uNdeciDed...

2006-10-26T08:53:00.000+08:00

buo na talaga ang isip ko. i'm willing to give up all the benefits this job can give me. kase naman you can't always have everything or even both at the same time. me mga bagay talagang dapat isacrifice para makuha mo ang mga bagay na mas higit mong pinahahalagahan.

pero kung kelan naman nagdesisyon na ako at bumuo na ng plano sa isip ko... saka naman me mga bagay na darating na lalong magpapagulo ng utak ko. di lang pala ako ang me balak magresign kundi pati si papa. at pag nangyari un... kelangan ko na rin humanap ng lilipatang bahay. (nakatira lang kase kami ni papa sa bahay ng tito na siya ring pinagtratrabahuhan niya.) ibig sabihin lang nun, mas kelangan kong i finance ang sarili ko ngaun. wala pa kaseng tiyak na lilipatan si papa. eh bukod saken, me 5 pa kong kapatid. hindi naman sasapat ang kita ng maliit nameng tindahan sa probinsya para matugunan yung lahat ng pangangailangan namin araw-araw. kung sana dalawang bagay ang dapat iconsider magiging mas madali. pero hindi eh. maraming conflicts. kung noon wala akong sapat na dahilan para magtrabaho... ngaun medyo komplikado ang sitwasyon. pero anong magagawa ko? kulang na talaga ang oras ko para pagsabayin pa ang trabaho at eskwela. mas marami ang kelangan kong units ngaun at kailangan ko nang magconcentrate dahil ayoko nang mag extend nang mas matagal. isa pa parang sumisikip na ang opisina to para saken at feeling ko rin nawawalan na ako ng lugar. kaunti na lang baka hindi na rin ako makahinga.

mahigit 3 buwan na rin ang nakalipas nung una ko tong mapag-isipan. una pa lang nakakalito na. kelangan kong manimbang sa ilang mga bagay na nabigyan ko na halos lahat ng halaga. parang kailan lang pero ang bilis. di ko na namalayan na naubos na yun nalalabi kong oras para mag-isip. pero sa totoo lang hindi naman kase talaga ako nag-isip. madalas pinauubaya ko lang sa sitwasyon ang kung ano mang magiging desisyon ko. magiging pabigat lang kase sa utak kung isasabay ko pa yun sa mga mas dapat kong unahin.senyales lang ang palagi kong hinihintay. ngayon. kelangan ko lang panindigan ano mang magiging desisyon ko. bahala na si batman! naniniwala pa rin ako sa prayers. sa blessings. at sa miracles! gotta have more faith.

coNstiPaTion

2006-10-19T09:55:00.000+08:00

foreword: ang post na ito ay kaugnay ng nauna. isinulat bilang paliwanag.
babala: mahaba ito.

masyado bang malalim? e di sisirin.

sabi ko nun, pwede kayang ibitin ako ng patiwarik? baka sakaling mataktak ang ilan sa laman ng utak ko. o kaya naman, pwedeng pakipiga ng isip ko. pakilabhan. pakibabad. pakikula. pakilinis. para lang ba mabawasan yung bigat. baka sakali makahinga uli ako nang mas maluwag.

pag wala nang pumapasok sa isip mo, akala mo siguro nabablangko at tumitigil sa paggana ang utak mo. pero mali. kelan man di tumitigil sa pagtakbo ang isip ng tao. sabi nga ng mga scientist, it's the greatest machine. kase nga, it never stops. titigil lang yun kapag tumigil na ang sirkulasyon ng dugo sa katawan o di kaya ay tumigil na sa pagtibok ang puso mo. ung oras na namutla na ang kulay mo. ang nangyayari lang kase pag sobrang dami na ng laman ng utak, nagiging masikip na ang lugar para makaikot nang maayos ang lahat ng bagay na dapat sana ay malaya lang naglalaro sa utak mo. parang washing machine na nahihirapan ring umiikot kapag sobrang dami at sobrang bigat ng kumot na nailagay mo. so ang kelangan mong gawin, bawasan. pero imposible. iba naman kase ang utak ng tao sa washing machine.

parang papel ang utak ng tao na unti unting nasusulatan ng permanenteng tinta ng iba't ibang karanasan ng bawat dumadaang araw. walang nabubura. nadadagdagan lang. natatabunan lang ang ilan. ang kaibahan lang ng utak at papel, mapupuno ng tinta ang papel hanggang sa wala nang espasyong pwedeng pakinabangan. samantalang ang utak parang magic box. hindi napupuno. pero bakit sumisikip? kase... mas malaking espasyo ang nakakain ng magulo at makalat na gamit. pero sa oras na mailagay mo na ang lahat sa lugar. sa tamang lugar! dun mo malalaman na me mas malaki pa lang espasyong pwede pang pakinabangan.

organization lang naman. alamin ang dapat unahin. ilagay ang mga bagay sa dapat nilang kalagyan. pagtuunan ng pansin ang mas higit na dapat pagtuunan ng pansin.at dapat rin me pahinga. dahil sabihin man nating patuloy sa pagtratrabaho ang utak hindi ka naman makakasiguro na palaging magiging maayos ang trabaho nito. dahil napapagod rin naman to. me panahong dapat mong bilisan at magmadali para hindi maiwanan. me panahon rin dapat maging mabagal at magdahan dahan. bibilisan, babagalan. tamang timpla lang yan.

wala namang problema. pero imposible ata yun. pero ok lang talaga ako. di naman porke't seryoso, me problema. at hindi rin lahat ng problema, siniseryoso. isa pa, di dapat tayo nagpapadala sa problema. tayo dapat ang nagdadala nito. dahil dito sa mundo pagalingan lang magdala ang laban. wala rin namang drama. minsan lang, masayang lagyan ng drama ang buhay. wala naman talaga. naging masyado lang akong abala. sa sunod sunod na dating ng mga bagay na dapat isipin. ang bilis ng transition. kelangang humabol. sa sobrang bilis hindi ko na alam ko san ko parte ng ko sila isusuksok sa utak ko ang mga bagay na to.

mas maraming trabaho. mas maraming proseso. mas mabilis ang takbo. kaya naiwan ang puso. at dahil nasa unahan ang mata, ang nasa likuran di nakikita. minsan, nakakalimutan. di napapansin. parang di ko nga maalala kung naging malungkot ako o masaya. ang tanging alam ko lang eh me dapat akong tapusin.

positive naman ang epekto saken ng mga nangyari. naayos ko na lahat ngayon. me mga oras lang talaga na kailangan magbigay daan ng puso sa utak. kase mahihirap kang magbalanse kapag sabay mo silang inintindi. kapag konti na lang ang trabaho ng utak...baka yun naman ang oras na mabigyang pansin ang kung ano mang sinasabi ng puso.

pero ok na ko ngayoN! ahahah... sembreak na! at nakuha ko na lahat ng klaskard ko. thank God. wala akong bagsak. yun lang yun. isipin sa skul. eheheh! salamat sa suporta niyong lahat. *mwuah!

kapag mas mabilis ang takbo ng isip kesa sa tibok ng puso

2006-10-13T09:05:00.000+08:00

wala nang puwang sa emosyon...

dahil ang puso,

nahihirapang humaboL!

crossed fingers

2006-10-09T10:38:00.000+08:00

tapos na ang lahat ng exams ko kahapon. 4 lang naman kase yun.

di naman ako kinakabahan pero di ko lang maiiwasang mag-alangan.

me effort naman ako, kahit papano. just don't really think it's enough. i could have been better.

hay! i can't take another failing mark for the reason of, again, irresponsibility! not. again. please... hay ulet!

sana lang. sana lang talaga...

waah! me dalawa pa kong project na kelangan isubmit. ung isa di ko pa nasisimulan. kumusta naman!

friday. me isang linggo pa ko. gotta beat the deadline.

sana talaga!!!!!

*finger crossed (mas maganda ata kung praying hands ang gamitin kong image. hmmmn?!?)

bakit kinailangan kong magpahinga?!?

2006-10-06T10:08:00.000+08:00

hindi ko alam ko pano ako magsisimula, kung pano ko itutuloy at kung papano ko tatapusin to.

pero sige, ito kwento.

sabi ko magpapahinga ako sa blogging sa pag-aakalang makakapagbasa/makakapag-aral ako dito sa opisina. pero hindi. hindi ko pala kaya. nahihiya pa rin ako. ang lalaki kase ng libro ko. wala naman akong oras manggawa ng reviewer. at tinatamad rin ako. isa pa hindi rin naman ako makakapagconcentrate dito.

wala naman masyadong trabaho sa opisina. iniisip ko nga kung anong ginagawa ko sa oras ko kapalit ng pagbloblog ko dati. hmmmnnn... parang wala naman. net surfing. at oo, me isa pa pala akong blog.

lagi rin kaseng me quizzes, tapos naghanda pa nga pala ako sa reporting ko. kaya yun, wala akong oras magconceptualize ng ideya kaya hindi na rin muna ako nagpost. magulo pa ang utak ko. sa pag-iisip siguro kung anong uunahin ko. kung pano at kelan ko gagawin ang mga dapat kong gawin. pano, nakakulong ang humigit kumulang 9 na oras ng bawat araw ko, 5 beses sa isang linggo dito sa opisina. bukod pa ang mahigit na isang oras ko ring byahe pagpasok at pag uwi. tapos isang nakakapagod na maghapon ng sabado sa skul para naman magklase. pagkatapos nun babyahe naman ako ng halos apat na oras pauwi ng quezon province. kelangan eh. at kapag lunes, gigising ako ng madaling araw para lumuwas at umabot sa oras ng trabaho.

hay! wala na talaga akong oras. pero no! hindi ako masipag. wag niyong sasabihin yun. dahil kaya natatagalan ako sa ginagawa ko kase tamad ako.

natulog ako dito. pero sa totoong buhay? kulang ako sa tulog. dahil sa gabi ko lang nagagawa ang mga dapat kong asikasuhin sa skul.

konting panahon na lang. i think there gonna be less stress. malapit na ang finals. gusto ko na sana matapos lahat to pero naalala ko, hindi pa nga pala ako handa to take the examinations. waaaaaah!

salamat nga pala sa mga nakiisa sa countdown ng pagtatapos ng setyembre!

october na pala

2006-10-03T15:08:00.000+08:00

ang bilis! parang natulog lang ako at nanaginip...

nagpasya akong magpahinga sa blogging. pero ang katawan ko, hindi naman talaga nakapahinga. sinubukan ko lang bawasan ang laman ng isip ko. marami kaseng dapat tapusin. (sa skul) mga bagay na mas dapat unahin. sigurado kaseng pag nagpost ako dito, mangangati lang ang mga mata at daliri ko at paulit ulit na babalik dito. nakakaadik kase!

halos isang buwan na pagtulog ko ng nakahubad dito, magkakapulmonya na ata ako sa tagal. maraming nangyari. at marami sana akong gustong sabihin pero tipong me problema ata sa pagpaltik ko ng keyboard. o sa paghawak ng lapis. o baka naman sa pagdaloy ng tinta ng bolpen ko. ewan. di ko maintidihan. hindi ito ang gusto kong sabihin pero hindi ko maayos ang magulong sirkulasyon ng ideya sa utak ko. naapektuhan na ata ng malakas na hangin ng bagyong milenyo ang ulo ko.

sa totoo lang parang hindi pa ako handang magising. marami pa ring dapat gawin. pero nangako ako na babalik ako dito. isa pa di ko rin naman matitiis. heheh! ngayon nandito na uli ako. pero parang nangangapa pa rin. brown out pa ba? feeling ko kase ngaun para akong first timer na hindi alam ang gagawin o sasabihin.

i think i need to get back on my senses first.

wake me up...

2006-09-07T11:55:00.000+08:00

when september ends...

nung martes pa dapat to!

2006-09-01T10:16:00.000+08:00

wala naman talaga sa bukabularyo ko ang salitang EB (teka, hindi naman talaga kase ata salita yun.hak hak!). january lang ako nagsimulang magblog pero tatlong beses na ko nakipag-EB. 6 na bloggers na ang nameet ko nang personal.

kung anong meron ang blogging... hindi ko alam pero it makes me do a lot of things na dati eh hindi ko naman ginagawa. nagchachat (take note: kahit me trabaho). nanggagawa ng post (take note: sa opisina). nakikipag EB (take note: kahit umabsent pa ako!). hahah!!! pasaway talaga. mga bagay na hindi ko naman talaga dati ginagawa.

naisip ko lang kase tulad ng sinabi ng idol kung si eminem sa isa sa mga kanta niya, "opportunity comes once in a life time yo!" di ba? minsan bibigyan ka ng tadhana ng pagkakataon para makilala ang ilan sa mga tao sa paligid mo. at pag pinalagpas mo, pwedeng hindi na yun maulit. naisip ko rin, total araw araw na akong nakakulong sa apat na sulok ng opisina na to. why not naman lumabas ako minsan para makalanghap ng ibang hangin at maging mas malaya.

galing pang state si rho. galing naman batanggas sina mam teks at mam rems. galing ako sa metro. ang tagpuan... dyaran! "CALAMBA,LAGUNA". ang labo no? (para raw fair sa lahat. oo nga naman. sa gitna namin ang meeting place) so kahit hindi ko balwarte ang calamba, go ang lola mo. bahala na si batman kung maligaw man ako. heheh! pagdating ko sa walter mart... medyo nawindang ako dahil nasa left side ang entrance. well,sanay na ako...sa PUP, abnormal rin ang location ng entrance and exit. pero teka muna, weyt a minit, mr. post man! san ko sila hahanapin? foodcourt raw? san ang foodcourt? kaya naman mega pasundo ako me maam teks! ehekz!

pero higit sa lahat mas nawindang ata sila nung makita nila ako. gudluck naman! akala raw ni mam rems 30 something na ko. si kris aquino lang ng pantene yun! hahaha... sabi ko rin ko rho, bakit ate ang tawag niya saken eh kung tutuusin she's a couple of years older. nahiya raw tuloy siya. malalim raw kase ang sinusulat ko. at parang napakamisteryosa? hmmnn... di naman ah? hak hak!(siguro kelangan ko ng isa pang post para i-defend ang sarili ko tungkol dito)

sulit naman ang pag-absent ko. binusog kame ni rho at ng kanyang hubby. at me take home pa. para akong galing sa party na me uwing token. thanks rin sa bukayo, panotsa at cd ni mam teks. ang sarap ng cd mam kaya lang medyo matigas. di kaya luma na yun? ^-^ at higit sa lahat nag enjoy ako sa kakulitan naten lahat lalo na sa kadaldalan ni mam rems at sa nakakalunod na tawa ni rho. enjoy! (akala niyo kayo lang ang makulit ha! medyo nahihiya pa nga ako nun eh! harhar)

gusto niyong makita ang piktyur namen? click here for more updates----> EB at party kwento ni clown.

******************************
late is better than pregnant. este than never. pasensya na... marami akong iniisip kaya natatagalan ang pagpost.

mahirap...

2006-08-25T13:42:00.000+08:00

akala ko matalino ako pero bakit di ko maintindihan?
akala ko matapang ako pero bakit natatakot akong masaktan?
akala ko madali lang pero bakit ako nahihirapan?

...ang hirap! mahirap....

mahirap gisingin ang nagtutulugtulugan.
mahirap sabihan ang taong nagbibingingihan.
mahirap pilitin kung talaga namang ayaw.
mahirap rin naming tumanggi kung talagang gusto mo naman.
mahirap huminga nang walang hangin.
mahirap lumakad nang walang tutunguhin.
mahirap mag-isip nang walang iisipin.
mahirap magsalita kung walang sasabihin.
mahirap ang makipaglaro sa taong tuso.
mahirap magmahal kung wala ka nang puso.
mahirap tumawa kung di ka naman nagagalak.
mahirap ngumiti kung puso mo’y nabibiyak.

mahirap… mahirap…
mahirap gawing masarap ang mahirap.

wala naman kase talagang madali!
*repost from my friendster blog... (01.09.06)<---see january!

too much of an irony

2006-08-22T14:04:00.000+08:00

i hate myself for being so good.
for being so great.

and still not!

I'm totally different.
sometimes i wish i'm just like anybody else.

i'm thankful i'm not!

i'm so strong. i'm brave. i'm afraid. of pain. yeah of pain!
i'm gradually liking it, though.
i'm so smart. yet so stupid not to use it.
i'm wise but not thinking twice.
i've been so kind and so mean. both at the same time.

i'm happy.

how i wish i can say....

finally!

joyride

2006-08-18T09:40:00.000+08:00

noon, tahimik akong naghihintay sa waiting shed ng aking buhay- _____ . normal pa saken ang lahat. at sa pagkakaalam ko busy ka naman dun sa waiting shed mo dahil sa hinihintay mong tao. tapos bigla na lang, dala ng panahon at hiningi rin siguro ng pagkakataon. nagkalapit ang landas mo at ang landas ko. ikaw lang at ako. niyaya mo ako, joyride tayo. ayoko, sabi ko. natatakot ako. ayokong makipaglaro. seryoso ako. hindi nga lang siguro halata. pero seryoso ako. matalino kase ako o takot lang akong maging tanga at mapagtawanan ng iba. isa pa di ko kabisado ang laro mo. alam kong hindi ako! pero dahil mapilit ka, ako'y nadala. sinakyan kita. kahit papano nag enjoy naman ako. kahit na sabi ko sa sarili ko hindi ito totoo. naglalaro lang tayo. bukas bukas matatapos rin to. hanggang isang araw nga, muling hiningi ng pakakataon, dala na rin ng panahon... kailangan mo uling umalis at kailangan ko na ring lumayo. balik sa normal ang buhay ko. bumalik ako sa waiting shed na pinanggalingan ko. pero me nagbago. maraming nagbago. sa di ko maipaliwanag na dahilan naging malimit ang mga sandaling naglalaro sa isip ko ang alaala nating dalawa. namimiss ata kita. at yung mga pagkakataong ikaw at ako, magkasama. wala naman akong dahilan para masaktan. wala akong karapatan. pero siguro isang bagay lang... di ko kase nasabi sayo!!! kahit ung katagang "i miss u". at kahit ang sarili ko, niloloko ko. pilit tinatago ang nararamdaman ko.

pero mahirap pa lang igapos ang puso. dahil habang pinipilit mong pigilan lalo lang magwawala. walang higit namahihirapan, kundi ikaw lang. masakit. masikip sa dibdib. sa bawat minutong dumaraan, unti-unting nadaragdagan ang bigat na nararamdaman na halos di ko kayanin sagipin ang sarili ko mula sa pagkalunod sa luhang nanggaling mismo sa mga mata ko. mahirap kalabanin ang sarili mo. dahil kahit sang anggulo, ikaw ang talo.

dumilim ang paligid at bumuhos ang ilang araw na ulan. nagkahang over pa ata ako. nahilo at may katagalan ring natigil ang mundo. dahil siguro umasa ako sa pagbabalik mo. baka kako isang araw magkasalubong uli tayo. kahit alam ko naman sa sarili ko na naglaro lang noon tayo. alam ko. hindi ako. matagal rin akong nangapa sa dilim hanggang sa nagpasya akong linawin ang lahat sayo. hindi naging madali. dahil hindi ko alam kung pano. pero kelangan para maituloy ko ang byahe naudlot nang dahil sayo. nandito na uli ako sa waiting shed ko. pero wag kang mag alala hindi ikaw ang hinihintay ko. alam kung me hinihintay kang ibang tao. nililinis ko lang ang kalat ko at binabalik sa normal ang buhay kong minsan nabulabog sa bagyo.

kape

2006-08-15T14:31:00.000+08:00

Sa unang pagmulat ng aking mga mata
Habang sinasalubong unang sinag ng umaga
Aking lalamunan ay naghihintay na
Aking mga labi ay nasasabik na
Masarap sana kung tama ang timpla
Lalo’t higit habang mainit pa.
Ngunit wag biglain baka mapaso ka.
Gumamit ng kutsara ‘t tikman kung ayos na.
Saka ilapat ang mga labi sa tasa.
Saka higupin at namnamin ang lasa.
Damhin ang init na guguhit sa sikmura’t
Gigising sayo’t sa buo mong diwa

Kapeng kaba ang dinudulot
Kapeng saki’y di nagpapatulog
Parang pag-ibig na nambubulabog
Naging dahilan upang dibdib ay kumabog
At kahit ilang beses na ako’y mapaso
Umabot mang sa puntong malapnos mga nguso.
Babalik at babalik muli sa’yong pagsuyo
Upang muling madama init ng pagsiphayo.

Anong meron ka’t ako’y naadik
Anong meron ka’t ako’y nasasabik
Parang pag-ibig na nais makamit
Timpla mo’y pinaghalong tamis at pait

____________________________________________

*old post galing sa friendster blog ko (1.11.06).dahil busy busyhan ako. at di ko malagyan ng conclusion yung bagong sinusulat ko. kelangan siguro magpakondisyon muna ako for senti mode dahil mahirap palang magsulat nang kulang sa emosyon.

_____________________________________________

adik ako sa kape. di ko na alam kung kelan ang huling umaga na inumpisahan ang araw na walang kape sa harap ko. halos araw araw, nakakaubos ako ng dalawang tasa ng kape.isa sa umaga. isa sa hapon.

para magising ang diwa ko sa umaga, magkakape ako. pag inaantok ako, magkakape ako. pag nilalamig ako, magkakape ako. pag me hang over ako, magkakape ako. to sum it up, malaking tulong saken ang kape. i love you na talaga!

a coffee completes me. and one more thing i love about coffee that also makes it different from love?!? di niya ako pinaiiyak. ever!

silent reader

2006-08-10T13:23:00.000+08:00

speaking of senti post and sitemeter... nadiskubre ko rin na me isang tao from Dubbai na pabalik balik dito sa blog ko. nung una nagtataka ako kung bakit isa isa binubuksan niya yung mga old post ko. pero hindi naman siya nag iiwan ng kahit isang bakas na nagsasabing napadaan siya. siguro ayaw niya rin ng exposure. hanggang isang araw nakita ko sa tracker ko na me napadpad dito sa blog ko gamit ang blogger search engine at ang search word na "lojika". isa lang ibig sabihin nun para saken. hinahanap na naman niya ang blog ko. (well, assumption ko lang naman yun. at feeling ko lang siya pa rin yung pabalik balik ngayon. siguro naghahanap ng isa pang uling senti post na kung saan makakarelate siya.) at dun nga nadiscover ko na me isa palang post na naglalaman ng mga senti post ko nung peak ng emo moments ko.

since hindi niyo naman nabasa lahat ng kasentihan ko noon lalo na yung mga bagong blogpals ko, basahin niyo ito: snippets from ms. lojika

sa pamamagitan ng post na to, gusto ko sana siyang pasalamatan para sa pag-appreciate ng mga nagawa ko. kahit na hindi siya nagpaalam saken, i still feel overwhelmed and happy. heheh! at least nilagay mo pa rin yung link ko for credits.

pasensya na sa pag eexpose ng blog mo. pero salamat talaga. touched naman ako!^_^

instant publishing

2006-08-02T15:16:00.000+08:00

miss mo na ba ang mga senti post ko? ako kase miss ko na yun. sobra! blogger's block? did i term it right? o tinatamad lang talaga akong magconceptualize ng bago? kung tutuusin i have so many topics in mind kaya lang marami ring chapters ng maraming libro ang naghihintay para saken. kumusta naman? exams week na naman! kaloka. kamote na naman ako nito. "ini mini miny moe" na naman ang drama ko sa departmental exam. anyways, eh ano? eh me lahing psyche ata ako. ano pang silbi ng crystal balls ko? heheheh.

sa ngayon bigyan muna natin ng karampatang pansin ang isang taong naligaw kahapon sa blog ko sa pamamagitan ng mga katagang "ano ang Sona ng pangulo ngayong 2006". itago na lang natin siya sa pangalang Rogelio Dayanan, 17, single from Subic, Zambales. heheheh. pasensya na. me dugong detective rin ako eh. pasalamat siya di ko na sinali ang email add niya, di ba? ito ang sabi niya...

extracted from my cbox: (06-08-01 )

rogelio:(16:51:51)masydo poh! akong na gu2lluhan tung kol sa SONA ng PGMA.........ayon lng poh!
rogelio:(16:55:11)KAylng pa NG maiging pag lalahad ay nang malinawan poh! ng ..........PUbli ko? ayos lng ang puba ang SONA ng PGMA I thk! Kulng pa po0h!........AYON LNG POH!!!!!!!!sLMAT POH! Good DAy POH!!!!!!
lojika:(16:59:57)to rogelio..blog po ito, at hindi for research article..kung ano man ang nababasa mo. opinyon lang namen yun,ok?
rogelio:(17:01:09)GUd pM poh ulit!!!!!!!hehe!
rogelio:(17:02:33)ok! lng poh! thnkz kng gayun poh! sa idea! maganda!

ano raw uli? ako rin naguluhan sa kanya mukhang nahirapan ata siya magtranslate sa tagalog. sa totoo lang hindi ko rin masyadong naintindihan yung unang sinabi niya. sana nag english na lang siya. pero sa bagay much better kesa zambal dialect ang ginamit niya. bakit nga ba kase nasa no. 1 ang post ko? yan tuloy nag-expect siya ng detalyadong impormasyon.

para sa hindi nakakaalam, pwede mong lagyan ng tracker ang blogsite mo. dun pwede mong malaman kung ilan ang dumaan sa blog mo, kelan, gano katagal, anong ip address, referrals, etc. dito sa bahay ko, sitemeter ang gamit ko. nakakatuwa lang kase nalaman kong ang daming researcher na naliligaw dito sa bahay ko. ilan sa mga search words na kalimitang nagtuturo sa blog ko ay:

tula sa pag-ibig, malayang taludturan ng tula, maagang pagbubuntis, malaking populasyon ng pilipinas, mga kantang, 'till my heart aches end at sway, trahedya, hindi love quotes, maigsing kwento, mga simpleng kwento at kung ano ano apa. at nitong huli nga, tinadtad ng researcher about SONA 2006 ang tracker ko. ewan ko ba dyan ke papa google (adopted kase niya ang blogger kaya ganun) kung bakit ako ang tinuturo.

maliban sa pagiging exhaust para sa ilan sa mga intimate feelings ko, parang me istant publishing pa ko dito sa blog at sigurado ako na me nag-aaksya ng kahit konting oras para magbasa ng sinulat ko. sana lang kahit papano nabibigyan ko ng magandang kapalit ang oras na ginugugol niyo dito. sana kahit papano me natutunan kayo. salamat pala sa pagdaan at pag-iiwan ng mensahe, rogelio. at salamat sa inyong lahat.*sigh*

bato bato sa langit...tamaan ka na!

2006-07-27T11:07:00.001+08:00

trust is the foundation of any relationship. nabasa ko to habang nag-aaral ako about agency sa isang business law book. sabi dun enough nang justification ang kawalang tiwala ng principal* sa agent niya para putulin ang anumang kontratang namamagitan sa kanila. naisip ko lang hindi lang naman sa principal-agent relationship applicable ang nasabing principle. kahit sa partership, sa magulang at anak, guro at estudyante, magkapatid, magkaibigan, magkasintahan...

kaya kung sobrang selosa o seloso ng girlfriend o boyfriend mo at walang tiwala sa'yo. aba! putulin mo na ang kung ano mang namamagitan sa inyo kase nga walang kwenta ang relasyong di pinagkabibigkis ng tiwala. ngayon kung ikaw naman ang selosa o seloso, wag ka na! kung di mo kayang pagkatiwalaan ang kapartner mo, maghanap ka na ng ibang tao na sa tingin mo eh kaya mong paglaanan ng tiwala mo. total, maghihiwalay rin naman kayo!!!! pero para mas maging smooth ang relasyon mas mainam siguro na ipakita ng bawat partido na karapat dapat nga silang pagkatiwalaan.

ito: kung isa kang lider pero di na nagtitiwala sa'yo ang tao, di kaya dapat na bitiwan mo na ang pwestong pinaghahawakan mo? total kung tutuusin sarili mo lang ang niloloko mo habang pinipilit mo sa sarili mong me naniniwala pa sa'yo kahit obvious namang wala!

last monday. SONA raw ng pangulo. SONA as in State Of The Nation Address pero pakilinawan nga lang po sakin ha...kase hindi ako nanood. sinabi ba niya ang tunay na kalagayan ng bansa natin ngayon? sa mga narinig ko kase sa mga kwentuhan eh puro achievements raw ng iba ang sinabi niya. bakit? wala siguro siyang mabanggit na sariling achievements o achievements ng national government. tapos tungkol sa mga projects na gusto raw marinig ng tao. ano ito? campaign for the next election? haler?!? asa pa siya!

feeling ko lang ha, mas marami pang nag-abang ng laban ni Pacquiao noon kesa sa SONA ng Pangulo kahit pa sabihin nating nawalan ng pasok nun dahil sa bagyo. mas masarap pa talagang matulog na lang kesa makinig sa... hmmmmp! ayoko na lang magsalita.

*principal =is the party represent by the agent.

deaL or no meaL

2006-07-21T13:30:00.000+08:00

ang buhay ng tao, puno ng pagdedesiyon. pag gising mo pa lang sa umaga, iisipin mo na kung babangon ka na ba o mag-eextend ka pa? maghihilamos ka na ba o pagligo mo na lang? mag-aalmusal ka na ba o sa opisina na? magbubus ka ba o MRT na lang? magtratrabaho ka na ba o magbloblog muna. aba, siyempre isa lang sagot dun! magblog muna. eheheh!

pero mga simpleng mga bagay lang yun na madaling desisyunan. mas maraming nakakalitong multiple choices ang buhay that you have to deal with. ngayon, me natitira pa akong siguro mga 3 months para mag-isip.nagbabalak kase ang magresign sa trabaho next sem for some reasons. gusto kong bumalik sa pagiging normal na estudyante. it's my fourth year in college. last year para sa mga ibang kabatch ko.(extended po kase ako ng isang taon dahil nagbawas ako ng units last sem since nagtrabaho ako) at next sem na lang ang last chance ko para makabonding ko sila. gusto ko rin sanang bumalik sa dance org ko. namimiss ko na magsayaw.

mahirap mag-aral. mahirap rin magtrabaho. eh what more kung sabay ko silang ginagawa?!? waaaaaaaa! nawawalan na ko ng social life.

pero nalilito ako. maraming benefits ang nakukuha ko sa trabaho. bagong knowledge, experience, dagdag allowance, libreng internet, mga blog friends... tapos sinabihan na rin akong magiging representative ng kompanya namen sa ballroom dancing competition sa december. gusto ko sana yun. kung tutuusin pwede pa rin akong magtrabaho next sem. pwedeng 3rd year subjects lang kunin ko (15 units). pero balak ko ngang magdagdag ng dalawang 4th year subjects (6 units) para makasama ko mga kabatch ko for the last time. kaya lang pag nagkataon mahirap isingit ang skul sked ko sa sked ng trabaho ko. hmmmmmmmmp. gusto rin sanang magpahinga o magbakasyon nang medyo matagal. halos araw araw ang aga ng gising ko. i hate it. nakakapagod. minsan nakakabore. di ko naman kase akalaing aabutin ako ng ganito katagal sa trabaho. almost 9 months na ko dito! 6 months lang ang expected kong pinakamatagal na pamamalagi ko dito. but i think i'm here for good. hanggat gusto ko, pwede. pano nga naman ako maghahanap ng endo eh wala naman akong kontratang pinirmahan. sayang naman kase kung igigive up ko tong trabahong to. naparaming nagkakandarapa makahanap ng trabaho. tapos ako....

ewan. magulo pa rin ang utak ko. 3 months is still a long way ahead. marami pang pwedeng mangyari. i'll try to observe things. maghihintay na lang ako ng sign para malaman kung anong desisyon ang dapat kong piliin. sana lang... sana lang i can choose the BEST answer.

wanted: magic eraser

2006-07-17T16:41:00.000+08:00

*a post from my friendster blog

nakakainis! bakit ba me mga nagagawa kang bagay na wish mo lang hindi mo na lang sana ginawa. pero wala ka naman magawa kase nagawa mo na. sa buhay kase pag nagsulat ka ng pahina mo, permanent marker ang gamit mo. hindi na pwedeng burahin. hindi na pwedeng baguhin. kung ano man yun, yun na yun. badtrip! nakakahiya. wala bang nabibiling magic eraser? para mabura mo yung mga bagay na ayaw mong isali sa listahan ng mga nagawa mo dito sa mundo. arrrrgh! wala na. wala na talaga. di mo na maitatayong muli ang punong nabuhal sa malakas na bagyong nagdaan. bakit kase... ang tagal kong iniwasan. ang tagal kong naging matapang at malakas pero dumarating talaga yung panahong nagiging mahina ka. syet! ngayon, para akong bilanggo ng nakaraan. ang nangyari ay nangyari. at ang bakas ng nakaraan ay laging maiiwan. malimutan mo man minsan pero nandun pa rin ang lahat ng bagay. naiipon lang, nadaragragan. napapatungan pero nahuhukay! nakakatakot.

ano kayang iniisip mo? anong iniisip ng ibang tao? minsan feeling ko baliw nga ata talaga ako. feeling ko... o paranoid lang talaga ako? pilit babasahin ang tumatakbo sa isip mo. aaninagin kung anong itsura ng salamin ko sa harap mo. nakikita mo ba ang tunay na ako? o nililinlang ka ng utak at mata mo?

eraser...eraser... me buburahin lang ako.

_____________________________________________________________

sa friendster ako nagpopost ng mga mas personal na bagay. kahit ano under the sun na trip ko. pero ngayong nabago na ang setting ng homepage ng friendster. mas madaling narerecognize pag me bago kang post. parang bigla akong nag-alangan na magpost ng bago. akala ko i can easily open up myself to everyone pero nakakahiya pa rin minsang malaman ng mga taong nakakakilala sayo ang mga kakornihan ko. eheheh!

kung walang liwanag

2006-07-11T11:43:00.000+08:00

ano nga bang misteryo ang bumabalot sa kadiliman at nagdadala ito ng takot at hilakbot? siguro dahil sa dilim, wala kang nakikita. sa dilim, nangangapa ka. hindi mo sigurado kung anong tunay nanangyayari sa paligid mo. nanghuhula ka kung ano ang totoo. naglalaro ang iba't-ibang imahinasyon sa isip mo.

sa una pipilitin mong makatakas at makahanap ng bagong liwanag dahil alam mong mahirap ang mamuhay sa gapos ng kadiliman. pero pag nagtagal mapapagod ka. talo ka na,magsasawa at susuko.

bakit nga ba maraming nananatili sa anino ng dilim sa kabila ng magandang pangako ng makulay na buhay sa liwanag? sa dilim, wala kang nakikita. di mo nakikita ang dungis mo at ang putik ng iba. walang pangit, walang maganda. pantay ang larawan ng bawat isa. at kapag nasanay ka na... nakakasilaw na ang liwanag diba?!? mas nakakatakot! mas nakakakaba! kung pipilitin mo bang magtungo sa kabilang sulok, tatanggapin ka pa ba nila? ayaw mo nang sumubok kase alam mong mahihirapan ka lang kaya mas minarapat mong manatili sa anino kadiliman.

pero alin nga ba ang may hatid ng ginhawang pangmatagalan? marahil maitatago sa mata ang lahat ng dumi sa dilim pero makakarinig pa rin ng tenga mo ang nakakarinding ingay at maamoy pa rin ng ilong mo ang bahong umaalingasaw. magiging magulo pa rin ang kapaligiran at hindi maitatago ng dilim ang katotohanan. mas masarap mabuhay kung may kaliwanagan.

__________________________________________________________

*commercial: isulong seoph. suportahan si major.

alaala....

2006-07-04T15:03:00.000+08:00

pero hindi! kelangan kong umalis. kelangan kong lumayo. kelangan kong kalimutan ang nakaraan. kelangan kong lumaban... pero para atang nilalaro ako ng tadhana. leche! sa dinami dami ng kanta, bakit naman kase un pa?!? tuloy, naisip ko na naman siya. kung kelan iniiwasan ko ang lahat ng alaala niya. saka naman...

dito sa dyip kung saan kami unang nagkita, nagkakilala, nagkasama at naging masaya. pero ngayon, wala na siya. at hindi na muling babalik pa. natapos na ang lahat ng saya at hanggang ngayon di ko pa rin alam kung pano ko pipiliting sabihin sa sarili kong tanging langit na lang ang natitira kong pag-asa. upang muli siyang makita at makasama.

matagal rin pala akong napatitig sa kawala. wala sa sarili habang nagmumuni muni. hanggang sa naramdaman ko ng sinisiksik na ko ng katabi ko. puno na pala ang dyip. di ko napuna na marami na akong kasama. halos lahat sila nakatitig saken na para bang me ginawa akong krimen. di ko na rin napansin ang pagbuhos ng ulan at pumatak na rin pala ang mga luha ko nang di ko namamalayan. sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, alam ko nandun siya. naramdaman ko ang init ng yakap niya kasabay ng pag-ihip ng isang malakas na hangin na para bang nagsasabing lakasan ko ang loob ko.

bumaba na ako ng dyip na di inalintana ang lakas ng ulan...na hindi pa rin alam ang tiyak na patutunguhan. mabagal na naglalakad na wari'y walang pakealam. wala akong nakikita kundi ang iyong alala. wala akong naririnig kundi ang malungkot na musika. wala akong nararamdaman kundi ang lungkot ng pag-iisa. nagulat na lang ako sa sigaw ng mga tao. huli na nang makita ko ang malaking sasakyang rumaragasa sa aking harapan, ang nakakasilaw na kaliwanagan. tapos biglang dumilim. wala na kong naramdaman.

abangan ang susunod na kabanata. me "k" ba akong maging writer? heheh..isa lang po yang meme mula sa diyosa ng karagatan ng alemanya. ituloy ko raw kase napakasentimental ko raw. hmmmmp. di ba hindi naman?

Mekaniks:

1. magsusulat ako ng isang maigsing kwento at may itatag na mga tao.
2. itutuloy nila ang kwento sa kanilang blog nang hindi sinusulat ang naunang kwento.
3. mag-tag ng iba pang bloggers para madugtungan ang kwento.
4. sa mga na-tag, dudugtungan ang kwento base lamang sa sinulat ng nag-tag sa kanila.
5. bawal hanapin at basahin ang mga naunang kwento.

ngayon gusto kong ituloy ito ng isang kontrobersyal na nilalang sa mundo ng kamunduhan.(teka magulo ata yun ah). si bulitas.

buleeetz, lam ko magaling kang writer. (ako kase pang-accounting lang. tulad ni mami neng, numero lang pinaiikot ko) Lam ko kaya mong bigyang buhay ang kasunod niyang paglalakbay. aabangan namin lahat ang istoryang gagawin mo!

nagtatanong lang po

2006-06-28T13:23:00.000+08:00

araw-araw na lang tumataas ang cost of living dito sa Pinas. and as of this moment 53.423 na ang key rate ng php versus the us dollar. kaya naman tumataas ang LPG, tumataas ang gasolina, tumataas ang pamasahe, ang matrikula at ang halos ata lahat ng bilihin dito saten. aba! eh si gloria na lang ata ang hindi tumataas. kumusta naman yun?

noong una ay may apat na klase ng lipunan: ang mga namumuno o datu, ang maharlika(freemen), timawa(commoners) at ang mga alipin (servant/slave). pero sa panahon ngayon me tatlo na lang daw tong klasipikasyon: ang mayaman, mahirap at ang sobrang hirap. mahirap na raw talagang mabuhay ngayon. kahit nga yung boss kong mayaman nagtitipid.

kaya naman iba't-ibang gimik na ang naiisipin ng mga pinoy para lang makasabay sa mabilis na paggulong ng buhay. ang daming naglabasang bagong uri ng negosyo. legal at ilegal. ang daming lumilipad papuntang ibang bansa. at marami na ring kumakagat sa iba't-ibang contest at game of chance. (kahit na nga nagkastampede na...eh hindi pa rin talaga mapigilan)

nainspire lang naman ako sa post ni maam tekla kahapon, so naisip kong i-share sa inyo ang ilang mga reviewer question na baka sakaling itanong sa ilang mga game shows. (such as laban o bawi, pera o bayong, game ka na ba? etc.) mapag-isipan niyo na habang maaga

*imagine na lang natin kris aquino delivering these lines....*

nadudulas ba ang linta, yes or no?
me kilay ba ang pusit, yes or no?
naghihilamos ba ang isda, yes or no?
nahihilo ba ang paru-paro, yes or no?
napupuwing ba ang tutubi, yes or no?
umuutot ba ang kambing, yes or no? (anong shape?)

o kung masyado ka namang nachecheapan sumali sa mga pangmasang gameshows, why naman don't you try a beauty contest? ito ang questions para sa mga finalist:

kung ikaw ay mamatay at bibigyan ng pagkakataong muling mabuhay....pipiliin mo bang maging isang utot o tae na lamang at bakit?

kung bibigyan ka ng pagkakataong baguhin ang isang bagay dito sa mundo... anong pakealam namen?

and the last but not the least:

kung mamatay ka.... bakit hindi pa ngayon?

hay naku! nakakaloka na kase ang magbudget ng perang hindi naman talaga kasya. well, wala tayong magagawa kundi aliwin na lang ang sarili naten. smile! =)

atsara

2006-06-22T14:30:00.000+08:00

di kaya...
nalulungkot ang buwan
dahil wala siyang kasama
at palaging nag-iisa lang?

di kaya...
napapagod ang alon
sa paghampas ng
walang kalaban labang
buhangin sa karagatan?

hindi kaya...
nababato ang bundok
dahil sa wala siyang
ibang mapuntahan
kundi ang lugar na
kanyang kinalalagakan?

hindi kaya...
nagsasawa ang araw
sa paulit ulit ng eksenang
pagsikat sa silangan
at paglubog sa kanluran?

hindi kaya...
nahihilo na ang mundo
sa araw araw niyang pag-ikot?
paulit-ulit lang naman
at walang katapusan.

hindi kaya...
nasusuka ang kalangitan
sa tuwing nakikita niya
ang dumi ng kamunduhan?

hindi...
hindi naman...
kase wala silang pakiramdam
walang pakialam.

nakakalungkot, nakakapagod
nakakabato, nagsasawa na rin ako!
nakakahilo, nakakasuka
kung pwede lang tama na!

hindi naman ako lasing
pero parang ganun na rin
atsara na...
sana lang maiba.

*written some time ago...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

minsan, minsan lang naman..nakakabagot ang mga pang araw araw na nangyayari sa buhay.

sangat uli: isulong seoph
isulong seoph

when smoke gets in my eyes

2006-06-20T11:05:00.000+08:00

a year and a month had passed since the day we started that non sense idiocy. you played with me. you put, you caught me in bait. i became sluggish & stupid to ride with all your games. i thought it would be fun all along the way. i never thought it would be that hard. cause all i knew was that i've been happy... thinking it's all reality. until i woke up without you by my side.

oh it was but a game. you win and left me in vain. and there i was... waiting for the chance that i never cognise was long taken. it's gone! and every time i whack at looking back... i can see nothing but the gloomy memory of you and me.

the sweet has turn sour and the sour into bitter.

erstwhile i thought it was heaven as i conceived the clouds around us hanging. i thought i was an angel, flying... with the wings i thought you've given. but no! it was not heaven. where the hell have i been? i fly, i fall, i fell. and my wings were broken.

no, the clouds was just a smoke.
and then the smoke gets in my eyes.
it hurt inside and i cried....

tag-blog-friends-love

2006-06-07T19:37:00.000+08:00

tagging has been a part of blogging. well, minsan nakakatamad. minsan boring pero minsan naman enjoy. haven't you think why in the very long list of links yours was chosen? di ba asteeg! touching na rin. eheheh. (pampalubag loob lang un, in case naiinis ka na sa mga tags!)

pero come to think of it. para saken one of the essence of blogging is let the whole wide web that there's something you wanna say. importante ang mga taong nagbabasa at dumadaan sa blog mo. they make your blog a real blog. kase kung ikaw lang ang nakakabasa ng blog mo, i suggest na mag diary ka na lang. well it's always nice to have all of you guys. my online pals!

i was tagged twice. by bulitz and momel. di ko alam kung bakit ako ang isa sa napili nila. dahil ba tungkol na naman ito sa pag-ibig na me masalimuot na mundo? ahahah.

ito ung tag...

Instructions:

1. The tagged victim has to come up with 8 different descriptions of their perfect lover.
2. He/she needs to mention the sex/gender of their perfect lover.
3. He/she must tag 8 more people to join this game and leave a comment on their respective sites anouncing that they've been tagged.
4. If tagged a second time, there's no need to post again.

gender: masculine siyempre (ano nga ba ung isa pang gender na pinag-aaralan sa english class bukod sa feminine..alam ko kase 3 un eh)

8 description?

me takot sa Diyos (nakakatakot ang taong walang takot)
me sense mag-isip (para for sure me sense kausap)
me sense of humor ( para hindi naman boring ang buhay)
me sense of responsibility ( kahit di masyadong masipag basta alam niya kung ano yung mga bagay na dapat niyang gampanan)
totoong tao (mahirap makipaglaro sa manloloko)
trustworthy (dahil naniniwala akong ito pundasyon ng kahit anong relasyon)
marunong umintindi (a listener not only by mind but also by heart)
and the last but not the least maginoo pero mejo bastos (hahah, wala lang para me thrill)

to sum it all...isip at puso ang kailangan ko. ung magpapatunay na totoo kang tao. yun naman ang importante eh. standards. limits. tao lang naman ang nagseset ng lahat ng yun. kaya siguro minsan di natin alam na nawawalan na tayo ng kalayaan at hindi na naeenjoy ang buhay. is there such thing as perfect? di ba wala naman? naniniwala ako in order to be happy kailangan marunong kang masatisfy. marunong kang mag adopt at tanggapin ang kung anong nariyan. kung hindi mo makuha lahat ng gusto mo, siguro kailangan babaan mo ng konti standard mo. pag nagawa mo yun mas madali kang masasatisfy. mas madali kang magiging masaya.

hope you all be happy guys!

------------------------------------------------------------------------------------------

PROMOTION LANG PO:

bilang suporta kay major. isasangat ko lang ang link na to. pa click lang:

isulong seoph

six-six-six and so?

2006-06-06T15:05:00.000+08:00

today is the 6th day of the 6th month of the 6th year of the 3rd millennium. 06.06.06. 666! napansin ko lang kanina. araw-araw kase ako nag eencode ng date.

i can't remember when or where had i read that post na nagsasabing ng tungkol sa date na to. malas raw. kase nga raw 666 is "the mark of the beast". i try to surf on the internet at ito ang lagi kong nakikita:

Revelation 13:16-18:

"Also it causes all, both small and great, both rich and poor, both free and slave, to be marked on the right hand or the forehead, so that no one can buy or sell who does not have the mark, that is, the name of the beast or the number of his name. This calls for wisdom: let anyone with the understanding calculate the number of the beast, for it is the number of a person. Its number is six hundred and sixty-six."

there's such thing pala sa bible. hindi ko alam. ngaun ko lang nalaman. namention rin pala siya sa novel na The Da Vinci Code (Brown 2003, p. 22).

matagal na rin pa lang naging laman ng issue ang number na to. ngaun lang ako nagkainterest na silipin. marami na ring nagpakadalubahasa sa pag-aaral nito. at sa sobrang dami ng theories...nakakahilo na silang lahat! kailangang pag-aralang mabuti ang history. hindi pwedeng basta maniwala.

well bible is considered as a history book. i therefore conclude na pwede or posibleng ang literal validity ng mga sentences na yun eh para lamang nung panahong un. para saken ang importante sa bibliya ay ang mensaheng nais niyang iparating, the lessons.at hindi lahat ng literal meanings niya applicable with today's trends and issue.

Finally, we close with an observation that makes a commentary on the folly of attaching a specific meaning to the number 666. If the letter A is defined to be equal to 36 (=6·6), B=37, C=38, and so on, then:

The sum of the letters in the word SUPERSTITIOUS is 666.

heheh! sa lahat ng mathemathical computation leading to the number 666. yan ang pinaka gusto ko. nakita ko siya sa site na to.

actually hindi naman talaga ito ang first time na mairepresent ng 06/06/06 ang date. it happens every 1oo years. swerte nga naten kase hindi lahat nakaexperience nun. same as the experience of seeing a solar eclipse kase once in a blue moon lang to.

malas o swerte? hindi ako naniniwala sa malas. (lalo na ung tungkol sa pusang itim) well, tao lang naman ang nagtatakda ng declaration.. ung iba nga pamahiin lang. pero naniniwala ako sa swerte. sa blessings!

kung gusto niyong pag-aralan ang ibang bagay tungkol dito. click niyo na lang ito.

silip lang...

2006-06-02T10:39:00.000+08:00

guess who's back? back again..lojik's back...back again!

bakit nga ba ako nawala? bakit ang tagal kong hindi nagblog? bakit?

a. dahil block na ang internet sa opisina namin?
b. tuluyan nang nasira at nainfect ang pc unit ko?
c. napagalitan na ako ng boss dahil nakita niya kong nag iinternet? or
d. dahil tuluyan ko nang nakalimutan ang dahilan ng mga pagsesenti ko nung dumaang araw? naubos na ang kasentihan ko kaya hindi na ako nagbablog at nangangahulugan na ito ng pamamaalam?

pero bago niyo sagutin ang tanong...magbabalik ang "pilipinas, game ka na ba?"

yep, minsan mabuti rin magkaron ng memory gap. (nakalimot ako kahit papano) ok na ko. as in yes na yes na yes. (ngaun at nung mga nagdaang araw pero bukas makalawa di ko pa rin alam, siyempre, mahirap magsalita ng tapos.) sa totoo lang ang tunay na dahilan ng pagkawala ko ng halos 2 linggo ay dahil tulad ng nauna kong sinabi infected ng spyware ang pc ko. nakakaconnect ako minsan pero napakabagal. 48 years! ang tagal nun...

and another reason ay dahil nanggaling ako sa Boracay para sa isang seminar. been there for 4 days! hindi na muna ako magkwekwento dahil masyadong maraming nangyari. aabutin na naman ng another 48 years! pero salamat Boracay. ibinalik niya ang dating ako.haler? nakalimutan ko nang mag emote! for a while.... (congrats naman) i'm much better now. sabi ko na nga ba i really just need a break. aus!

maayos na rin ang pc ko. nireformat na siya. at mag eenroll na ko for 4th year (sana matuloy, wish me lucK!)

hey, pagkatapos ng ulan... mukhang nakikita ko na ang pagsulyap ng rainbow. maraming ng kulay. hindi na malabo. napipintahan na ang black ng nagtitingkaran kulay.

matagal rin akong nagkalat at kelangan kong maglinis. pero isa isa lang dahil mahina ang kalaban. pagod pa rin ako hanggang ngaun. pero umaandar naman. sa isang linggo, promise, dadalawin ko kayo! namiss ko na kayo at ang buong blogosphere!

pero ngaun...pwede bang matulog muna ako?

waaaaah! tulog! kelangan ko ng tulog...

zzzzzzzzzzzzz.............

libre to! try mo...

2006-05-21T12:59:00.000+08:00

kay sarap sanang pitasin ng bunga ng mga pangarap. ngunit di lahat ng bunga ay masarap. may matamis, may maasim. may hinog na, may hilaw pa at kung minsan naman ay bulok na.

madalas tayong mangarap sa bituin. sa pagnanais na balang araw mapapasaatin ang taglay niyang ningning. hindi naman masama ang mangarap... pero ang mangarap ng sobrang taas, yun ang mahirap. minsan gagawin mo ang lahat para lang abutin ang pangarap mong bituin. na sa unti unit mong paglapit hindi mo na namamalayang unti unti ka ring nasusunog sa nakakapasong init ng liwanag na kanyang taglay. di ka pa nakakarating sa kanya, sira ka na. yun ay sapagkat ang bituin ay hindi para sa atin.

kung minsan naman...aabangan mo na lang ang pagbagsak ng bituin sa pag-aakalang tutuparin nito ang iyong mga hiling. ngunit muli ka lang lilinlangin! sapagkat bulalakaw lang ang iyong matatanaw. nakita mo? kapag di para sayo, hindi mapapasayo. me sariling mundo ang mga bituin na hindi talaga para sa atin.

ngunit tulad ng naunang kong sinabi. hindi masama ang mangarap. ito ang hagdan patungo sa tagumpay, nagbibigay direksyon sa ating buhay. naniniwala pa rin akong ang taong walang pangarap, malabo ang bukas. libre lang naman ito. ngunit kaiba sa panaginip, ang pangarap ay maaring mong gawing totoo. para itong isang buto na itatanim, aalagaan, palalaguin para pagdating ng panahon meron kang aanihin.

MORAL:

ang star ay hindi bunga. iba un sa star-apple
mangarap lang ng bagay na alam mong kaya mong abutin. ang lahat ng sobra, masama na!
wag nang gambalin ang nanahimik na bituin.

--------------------------------------------------------------------

*hey, everyone...sori naman hindi na ko masyadong nakakadalaw kase infected ng spyware/adware ang PC ko sa opisina..waaaaaaaaaaah!

yes you are...

2006-05-16T13:44:00.000+08:00

You are a star in the night
That seems to be shining so bright
But I can’t hold you tight
Nor even kiss good night

You’re as busy as a bee
A bird aiming to be free
Floating and flying high
Soaring, exploring the sky

You are the love of my life
My long awaited knight
But you seem like a kite
That flown out of my sight

You’re a song I love to hear
How I love you to be near
But the symphony you bring
Is the one that bring the tears

-------------------------------------------------------------------------------

*repost from my friendster blog. wala akong maisip na title dati and still not satisfied. open for any suggestion. thank you!

one last cry

2006-05-10T14:15:00.000+08:00

mahirap magsalita nang tapos. dahil hindi lahat dito sa mundo kontrolado mo. dahil maraming mga bagay ang di mo inaasahang pwedeng mangyari. baka lamunin mo lang lahat ng sinabi mo sa bandang huli.

dumarating ung mga pagkakataon masasaktan ka. iiyak kasi masakit. tapos sasabihin mo sana matapos na ang lahat ng ito. ayaw mo na...kase nahihirapan ka. minsan di mo maiwasan, bumabalik ang mga alaala ng nakaraan. muli kang masasaktan, iiyak ka na naman. pero minsan pag wala na yung sakit. hahanapin mo naman. muling mong huhukayin ung mapait na alaala ng nakaraan hanggang sa muli kang masaktan, iiyak ka na naman.

minsan sinabi ko sa sarili ko, uubusin ko lang lahat ng luha ko para sa kanya. tapos wala na. titigilan ko na! nagkamaLi ako. sa pag aakalang nauubos ang luha. isa nga pala itong mahiwagang bukal ng tubig na di mo mapipigilan sa biglang pagpatak. sing imposible ng pagpigil sa pagbagsak ng ulan mula sa kalangitan.

hanggang kelan nga ba tong kasentihan ko? ewan. di ko alam. basta ang alam ko dahil tao ako, ok lang umiyak. kahit sino ka pa man. mahirap, mayaman. bata o matanda. babae o lalake. matapang man o hindi. umiiyak tayong lahat. lungkot man ang dahilan o dahil sa sobrang kasiyahan. basta tinamaan ung maselang bahagi ng iyong kalooban, di mo mapipigilan muling bubuhos ang ulan.pero darating din ang araw. ngunit muli...paminsan minsan babalik uli ang ulan.

walang one last cry! isa yung KALOKOHAN!

mahiwaga ang luha. isa itong patunay na kakaiba ang tao sa ibang nilikha. bakit, me nakita ka na bang umiiyak na kabayo o lumuluhang aso? wala di ba? dahil ang luha para lang sa totoong tao. kaya ok lang maging senti pag minsan. hahah!

life is not that difficult after all

2006-05-08T09:57:00.000+08:00

if 1=5

2=25

3=125

4=625

5=?

think before scrolling down....

answer is 1

~because the first line says: 1=5

MORAL: don't complicate simple problems in life!

cheer up! life is easy.

cleanin out the closet

2006-05-04T09:50:00.000+08:00

pano mo huhugutin ang isang tinik kung alam mong masakit? pano kung sabay sabay mong hinugot ang lahat?

"the fire that hardens the steel is the same fire that melts the butter."

alam kong delikado ang sumugod sa apoy. batid ko ang nakakapasong init na kanyang hatid. pero minsan kailangan mong mamatay para muling makapagsimula ng bagong buhay. minsan para muling makapag-umpisa kailangan tapusin ang nauna.

mahirap iwanan ang mga nakasanayan mo na.
mahirap magbago at muling mag-umpisa
dahil una sa lahat, matatakot ka.

"it's true setting someone free is the hardest thing to do. it's not the tears you cried that makes it so hard but the small piece of hope left inside your heart that someday you'll still end up together."

detachment. mahirap. masakit. at dahil tao ka, di mo maiiwasang umasa. pero dapat alam mo kung hanggang kelan ka lang kakapit. dapat alam mo kung kelan ka bibitaw. dahil ang lahat ay may katapusan. ang araw na sumikat ngayon ay hindi maiiwasang lumubog pagdating ng hapon. darating ang gabi pero bukas may liwanag na muli.

me mga bagay na minsan iniisip mong sana di mo na lang ginawa o sana ginawa mo na lang. regrets! pero lalamunin ka lang ng regrets na yan. kelangan mong panindigan lahat ng yong ginagawa dahil sa buhay walang daan pabalik.

"no one can go back and make a new beginning but anyone can start from now and make a happy ending."

oo sinabi ko na.

parang panaginip pero totoo. akala ko pag gising magiging pukto ang mata ko. buti na lang hindi. siguro ung hindi ganun karami nailuha ko kumpura nung una pa o siguro sanay na. immune na. kapag nasobrahan ang sakit, tama! mamamanhid ka.

ngayon, kelangan ko ng bagong umpisa. kinulayan ko ang mukha ko. pilit pipintahan ng saya. para alam nila walang problema.

alay sa mangagawa

2006-05-02T15:07:00.000+08:00

Maraming nagsasabing sila'y mababang uri
Ngunit sa lahat sila ang dapat ipagbunyi
Sapagkat lahat sila’y nagsisilbing bayani
Dito sa bayan natin sila ‘y kapuri-puri

Simula bukang-liwaway hanggang takip-silim
Walang sawa nilang ginagawa ang tungkulin
Ang paglipas ng oras ay di na napapansin
Pagka't nasa isip pamilyang pinakakain

Laging nasasapuso malinis na hangarin
Laging nasasaisip magandang adhikain
Kalinisan ng loob ay hindi tatanggalin
Pilipinong manggagawa tapat sa gawain

Ang manggagawa ay handang magtiis ng hirap
Maabot lamang ang lahat ng pinapangarap
Kahit na yata katawan ay bugbog sa hirap
Sasabihing pang pakiramdam ay nasa ulap

Sa inyong manggagawa ako'y sumasaludo
Dapat magalak at maglakad ng taas-noo
Itong munting tulang ito ay alay ay sa inyo
Upang halaga nyo'y malaman ng buong mundo

-------------------------------------------------------------

dahil labor day kahapon, ngayon ko lang ipopost to. kumusta naman yun?!? la kase akong oras kahapon. walang opisina.

isa po akong pasaway na estudyante lalo na nung hayskul. kung sa bawat absent at late eh magkakaron ng dark sport ang card. napakarumi na ng card ko! pero unlike other students na peyborit sabunin ng mga titser, di ako napapagalitan. hehehE. Bakit? aba, kase magaling ako. tanong niyo pa sa titser ko. average student ako...pero nag eexcel. (kasama ako sa top student nung elementary pero nagkasakit ako nung hayskul, katam...)

madalas mas mataas pa nakukuha kong score sa exam kesa sa mga klasmeyt kong complete attendance. at kung sa project bumabawi ung ibang estudyante, sa project naman nahahatak pababa ang grades ko. di ako nagsasubmit on time. and even worst! "HINDI AKO NAGSUSUBMIT!" tamad ako, oo! pero i blamed it on my mood. ayoko kaseng gumawa ng isang bagay nang napipilitan lang. gusto ko nasa kondisyon ako. at gusto ko kung gagawa ako ung best ko. kaya kapag bara-bara, ayoko ng isumbit. ayoko kase ng grade na basta na lang. alam mo yun, it's not you. not your work!

at kung di lang dahil sa clearance, di ko yun gagawin.imagine, susulatin ko lahat ng formal theme sa English subject at sulating di pormal sa Filipino, ung pag 1st grading to 4th grading sa loob lang ata ng 1 o 2 linggo. pero walang grade. just for submission..hahahpitin ko lahat ng project ko ng sabay sabay pag malapit na ang bakasyon. ganun ako kapasaway mula 1st year.

pero nung nag 4th year na ko. medyo pero medyo lang ha..nabawasan ang pagkapasaway ko. nakakatakot din hindi makagraduate kung kulang ang project at attendance. lalo na kung di ka trip ng titser mo. bakit ko nakwento to? kase yang poem na yan accidentally kung natapos within 40 minutes class during my senior days. nung wala ang titser namin, yan ang iniwang seatwork. tapos unexpectedly, napili siyang ipublish sa school paper. flattering huh. at di lang yun. kahit nung sumunod na taon ipinagmamalaki ako ng economics teacher kong yun(kahit sa totoong buhay di kami close). di daw niya akalain makakagawa ako ng ganun..at ginawa pa niya akong inspirasyon para sa klase niya.

Trivia: me 14 na bigkas sa bawat linya ng tula.. ayaw niyong maniwala? bilangin niyo!

di ako sanay sa biglaan

2006-04-28T14:30:00.000+08:00

wait, wait, wait...medyo nadadala na ko sa music, sa comment at sa last post. nak ng... baka biglang bumalik ang sakit. laughter daw is the best medicine. kaya tatawa na lang ako. the first time i read this, nag enjoy talaga ako. sana mag enjoy rin kau!

SAPOL Ni Jarius BondocAng Pilipino STAR Ngayon 11/25/2005

KUMIRIRING ang telepono nang madaling araw....

"Hello, Master Carlos? Si Arnaldo po ito, 'yung katiwala niyo sa bahay-bakasyunan niyo."

"O, Mr. Arnaldo, ikaw pala. Ano't napatawag ka? May problema ba?

"Um, napatawag lang po ako para abisuhan kayo na namatay ang alaga niyong parrot."

"Yung parrot kong si Pikoy, patay? 'Yung nanalo sa bird show?

"Opo, Master Carlos, 'yun na nga po."

"Putris ... sayang! Ang laki pa naman ng nagastos ko sa ibong 'yon. Hay, buhay!Teka, ano nga ba ang ikinamatay niya?"

"E, kumain po kasi ng bulok na karne...."

"Bulok na karne? At sino namang salbaheng tao ang nagpakain sa kanya ng bulok na karne?"

"W-Wala po. Nanginain po siya ng karne ng isang patay na kabayo."

"Patay na kabayo? Anong patay na kabayo, Mr. Arnaldo?"

"E, 'yun pung mga thoroughbred horses niyo, Sir. Namatay po kasi lahat sila sa pagod, kahihila ng kariton ng tubig."

"Nasisiraan ka na ba ng bait? Anong kariton ng tubbbiiiiggggg?"

"Yun pong pinampatay namin ng sunog."

"Diyos ko po! Anong sunog naman 'yang pinagsasasabi mo?"

"'Yun pong halos tumupok sa bahay niyo.... Tumumba po 'yung isang nakasinding kandila, tapos nagliyab 'yung kurtina at mabilis na kumalat ang apoy...."

"Ano? Puuut.... E, may kuryente naman diyan sa bahay-bakasyunan, a. Para saan yung kandila?"

"Para sa burol po."

"Ano? Kaninong burol?

"Sa nanay n'yo po, Sir. Bigla kasi siya dumating dito nu'ng isang gabi, walang kaabi-abiso. Lampas hatinggabi na. Akala ko po magnanakaw. Binaril ko."

aw! hak..hak..hak...

----------->my secret love<-------------

2006-04-26T15:38:00.000+08:00

i've always dreamed of perfect love
prayers are sent to God above
too bad! destiny has been tough
'cause i have waited long enough

one day i came to realize
there's that someone i think i like
can't remember how it all starts
but he's been always in my heart

when he asked me if i love him
i was shocked i can say nothing
oh shit! i even lied to him
now i’m suff’ring in what it brings

why in the hell did i say no?
that’s the moment I’ve waited long
think i’m stupid maybe I’m wrong
sayin’ i love him just in song

knew i love him but i won't show
maybe i'm afraid, he would know
cause i'm not certain, i'm not sure
if he will love me in return

i THINK i love him, no i don't!
'coz not MIND, it's the HEART that talks
but guess, i have to use them both
to lessen the aches, that's it folks

so sad you have to feel the pain
before you can have all the gains
no! i dont wanna wait in vain
someone,please...help me stop the rain

* this is my first ever post in my first ever blog. at dito nagsimula ang lahat. di po ako senti ngaun. i just love this poem. i find it beautiful. dito ako nagsimulang nainspired gumawa ng mga tula.

TRIVIA QUESTION: how many syllables are there in a line?
which line does not belong to the group?

love quotes

2006-04-22T12:44:00.000+08:00

who should be blame when a leaf fell from a tree?

is it the wind that blew it away?

or the tree that let it go?

or is it the leaf itself which never held tight?

love can never be wrong....
sometimes you blame the situation
or even the person
but no matter who you blame
if it really wasn't meant for you...

"it just wouldn't be..."

love is like a bird.
you have to set it free
and let it fly.
if it is really for you
it will return no matter how you let it go

but if not, let it be...
maybe it's happy
finding a beautiful place to rest
on somebody else's nest. ='(

*this post is dedicated to ejhay, bulits, lukin, tito aga, erik, jhezpher and to all you guys who have loved and been hurt. peace out!

same question

2006-04-20T16:53:00.000+08:00

sa ilan beses ko nag pagkala-kalat sa iba't-ibang blog. ilang beses ko na ring nakita ang katanungang ito:

"bkit nagbloblog ako?"

well, matagal ko na rin natanong sa sarili ko to at sa tingin ko naman nabigyan ko ng karampatang sagot ang tanong kong ito. bago pa lang ako sa blogworld (since jan 2006) pero sa konting panahong yun natutunan ko na ring mahalin ang blogosphere at ang mga tao sa likod ng mga makukulit na pangalan dito. sa dinami dami ng mga grupo dito sa web... dito ko lang naramdaman ung feeling na "you belong!"

walang halong panloloko ang mga tao dito. in short, totoo. dahil sa blog buhay mo ang sinusulat mo. hindi katulad sa mga chatrooms at iba pang mga forums. na parang wala lang magawa ang tao at ang daming manloloko. kung me taong mang nagsisinungaling sa sarili niyang blog. well, sarili niya ang higit niyang niloloko.

wala akong idea nung una kung ano ba talaga ang blog. nakita ko lang siya sa friendster, naintriga ako kaya sinubukan ko. (walang ibang nanghikayat sakin) hanggang sa natuklasan ko rin sa post ng kaibigan ko ang blogspot.

nung una ginawa ko lang siyang tambakan ng mga tula ko at mga essay na naiisip ko. nung mga panahon tinatago ko palang sa mga linya at makulay na kataga ang tunay na nararamdaman ko.

pero ngaun nasasabi ko na lahat ng gusto ko. sa blog ko, ako ang diyos at hari ng sarili kong mundo. akin ito! at kung meron kag reklamo, e di isulat mo! comment ka pagkatapos ng post ko. dito sa blog malaya ako. nailalabas ko lahat ng pautot na nagdudulot ng kabag sa tyan ko. hahahah. ^_^

at sa blog maraming akong natutunan. sa post ng iba at sa comments nila...

isa pa nakakatuwang malamang may mga taong nakakaapreciate sa mga niloloob mo..maraming salamat sa inyo...sa lahat ng mga walang sawang nakikisentimiento!

bAkit?

2006-04-18T09:36:00.000+08:00

Sabi nila lahat ng bagay dito sa mundo may kapareha… Kung may kanan, may kaliwa, kung may itaas, may ibaba. At ang bawat isang tao raw ay nilikha para sa isa pang nilikha…

Pero bakit ganun? May makikilala tayo, may makakasama at sa ati’y maghahatid ng ligaya, panandaliang saya… Aakalain mo siya na, tapos sa bandang huli, masasaktan ka lang pala. Maiiwan kang nag-iisa.

Bakit pa kaya hinayaang kayo’y magkita pa, gayung hindi naman pala kayo ang nakatadhana. Sana hindi mo na lang siya nakilala. Sana hindi ka na lang umasa. Sana ‘di mo na lang naramdaman ang sakit, di ba?

Simple lang naman ang ibig kong sabihin…. Na sana ang makilala na lang natin ay yung talagang para naman talaga sa atin. Para wala nang masasaktan di ba? Para wala nang pusong nabibitin at nagdurusa.

Bakit ba kailangan mong mahirapan pa bago matagpuan ang tunay na ligaya? Bakit yung mahal mo, nagmamahal ng iba. Habang yung nagmamahal sayo, patuloy na umaasa. Ayaw mo man siyang saktan, pero wala kang magawa. Sapagkat may hinahanap kang mga bagay na sa kanya'y tunay namang wala.

Sa pag-ibig kasi ang daming natatanga! Marami naman dyang iba, bakit nagpupumilit sa kanya? Palaging ang tanong, "bakit siya pa?" Simple lang naman ang tanong di ba? “Bkit?” Eh bakit nga ba? Ngunit walang may alam ng sagot kundi langit at hindi syensya.

Hay, naku ang buhay talaga! Puno ng pasakit at pagdurusa. Ganun talaga, paano mo masasabing masaya ka, kung di mo naranasang maging malungkot,di ba? Huwag ka nang mag-alala sapagkat hindi ka nag-iisa. Marami kayo dyang patuloy na umaasa. Darating din ang panahon na ipagkakaloob sa’yo ng langit ang tunay na ligaya.

*fyi, post ko to dati dun sa isa ko pang blog..la lang gusto ko lang i-repost dito.

bertdey ko po ngaun!!!

2006-04-15T18:22:00.000+08:00

dalawang dekada na ang nakakaraan.... sa kalagitnaan ng buwan ng abril, bumababa mula sa langit ang isang mapagpalang anghel. ahm. ehem. ehem.

marami nang karanasan, kasiyahan at kalungkutan... iba't ibang kaganapan. unti-unting pagmulat sa katotohan ng buhay!

paalam sa deysi...paalam as teen sa huli. ( tweenteen pa rin naman eh. eheheh) di ko man matanggap pero this is really is it! matanda na ko. waaahhh! un lang.

malugod ko pong tatanggapin at hihintayin ang regalo niyo. ahahah!

sa ngaun paalam! pasensya at hindi ako nakadalaw! bakasyon kase... sa pagbalik na lamang!

sa lunes. pagkatapos ng linggo ng pagkabuhay! naway mabago ko yaring katauhan!

malungkot pa rin ako. un lang!

nakakatakot...nakakapaso!

2006-04-11T16:04:00.000+08:00

strike while the iron is hot! para mamolda mo sa hugis na nais mo. pero pano? natatakot akong mapaso ako. gusto ko sanang palamigin muna ang kain bago ko tuluyang isubo at kainin. pero nasa init daw ang sarap ng kape. ang daming pero..ang daming pano? magulo!

sa tingin ko tamang sabihing nasa katotohanan ang tunay na kalayaan. yes, the truth shall set you free. ang pagsasalita lamang ang makakapawi ng kahirapang nararanasan. ngunit pano ko sisimulan? pagbubunyag ng lihim na matagal nang iningatan.

madaling sabihin, mahirap gawin. mahirap para sakin. kelan ba dadating ang tamang panahon? ang tamang pagkakataon? pano ko malalamang yon na nga yun. pero sa tingin ko walang tamang panahon. ang bawat ngayon ay pagkakataon. kaya lang mahirap. magulo. natatakot ako. sa anong linya ko sisimulan ang awit ko? kakanta ako. tanong ulet. pano?

kaibigan ko siya. sasabihin ko ba? kahit alam kong may gusto siyang iba. or should i play safe? para ano? para hindi ako matalo? para walang manalo? pano ko malalaman kung tamang ituloy ko ang labang to.

if i won't take any single step, i'll be on the same place. at patuloy akong lulubog sa kinalulugmukan kong sitwasyon na naimo'y kumunoy na unti- unting sa aki'y lumalamon. hanggang sa hindi ko na kaya. hanggang sa hindi na ako makahinga.

ang gulo di ba? kung di mo naiintindihan, please...don't judge me by your ignorance!

"we always ask if there's still hope left or if there's still time. but we never realize that: HOPE only leaves when we doubt it and TIME only runs out the moment we give up."

sumapoL

2006-04-10T08:17:00.000+08:00

*special thanks to erik for this photo

*special thanks din kay tito aga for the music
tumama ang sibat
di ako nakailag
puso'y nagmistulang
bubog na may lamat

salaming mababasag
sa naglalarong liwanag
ng di masumpungang bukas
at kahapong nakabakas
tumama ang sibat
di ako nakaiwas
singbilis ng kidlat
mistulang kuryenteng kumalat
lakas ay di masukat
sakit ay talamak
hapdi mula sa sugat
na di matagpuan ang lunas.

babala: mag-ingat kay lojika, malala na. nakakahawa...heheh, chika!

anong problema?

2006-04-06T13:12:00.000+08:00

pagnilayan ang eksena ito :

me isang tao na may tangang isang basong puno sa tubig sa isa sa kanyang mga kamay. sa konting segundo hawak niya ito ay magaan lamang pero habang tumatagal, di man nadaragdagan ang timbang nagmimistulang bumibigat ang basong kanyang tangan. patuloy niyang hinawakan sa minutong nagdaan at nanindigan sa paghawak hanggang siya'y nangalay. oras ang binilang ngunit di siya bumitaw at nang di na niya nakayanan ang kamay niya ay bumigay na naging dahilan upang madala siya sa ospital at ang kamay ay di na mapakinabangan.

anong meron sa kwentong ito? katahangan? hindi no! subukan mong silipin ang katotohanan. baka minsan isa ka ring ganyan.

di maiiwasan ang problema sa buhay ng isang tao pero kung tutuusin at kung iisipin:

"ang problema ay nagiging problema lang kapag pinoproblema ito ng taong namomroblema nito!"

ang gulo di ba? pero totoo. minsan pati problema ng iba pinoproblema mo. hindi naman masamang tumulong at lalong hindi masamang magpatulong! ang baso mo ay di kailangang maghapong hawak mo. pwedeng ipahawak muna sa iba o ipatong muna sa mesa. di kailangang dalhin sa opisina o eskwela. bitawan mo muna saka mo balikan pag wala ka nang ginagawa. may oras para sa lahat. may oras sa para magsaya at may oras para sa problema.

lahat naman tayo may pinapasang krus sa bawat balikat. krus na may iba't ibang sukat, me iba't ibang bigat. me malaki at may maliit. pero na sa pagdadala lang yan. ikaw ang dahilan ng pagtaas at pagbaba ng timbang ng iyong pinapasan. hindi naman masamang pagpahinga minsan.

so anong problema? wala naman diba?
okie! =)

ice age 2

2006-04-05T14:41:00.000+08:00

wala sana akong balak ipost ito sa blog kaya lang nakakahiya naman kina tito aga at kay lukin kase me link ako sa mga post nila ngaun.unfair kase madadagdagan ang hits ko dahil sa kanila tapos sila hindi. he he he

ang aga ng mga post nitong dalawang to. certified blog addicts talaga!ako, inaantok pa ko, 12 na ko nakauwi kagabi. dapat pala di na ko nagkape di tuloy agad ako makatulog. ang sakit ng ulo ko ngaun! puyat, ubo, sipon, (heartache,ay! erase pala to) , sabay sabay! lahat na!

nanood kami ng Ice Age kahapon. biglaan lang, walang balakat bigla lang nagkayayaan. kitakits daw, walang indianan..heheh, ngaun ko lang sila nakita in person. pero sa picture matagal na (nung pinanladakan nila sa blogosphere), kaya madali ko sila narecognize. at pareho pa silang nakablue. buti na nakagpalit ako. dapat sana kase blue rin suot ko.

ung movie, ok lang for me and lukin, nakakaaliw nga eh. pero si tito aga ata bitin! masama ang loob. ang igsi raw. masyado kase siyang nadala sa review na nabasa niya.kaya iniexpect niya na sobra sobra sobrang ganda. kaya yun pagkatapos, disappointed! pero maganda naman. tito aga talaga.

at bago matapos ang movie, ano raw? "sometimes you have to leave your past to have a future!" (tama ba?) aw naman. nananadya ata ang movie na ito. ang luffeet ng lesson. aw uli!sapul na sapul saming tatlo! haha..

pagkatapos ng movie, konting kwentuhan, syempre tungkol sa blogging. alangan namang tungkol sa lablayp, e wala naman kami pare pareho nun! (ano ba un? tiningnan na namin sa dictionary wala naman ah!)

hehehe. ang kulit nga ni scrat!

sakit sa sarap

2006-03-31T11:40:00.000+08:00

Umiyak ka maghapon magdamag
Pigain ang emosyong nagpapabagabag
Sairin at tuyuin, sairin at ubusin
Hanggang sa sariling luha ikaw ay malasing

Lulutang lutang, gegewang gewang
Sayaw lang na parang isang buwang
Muli ay ang iyong pagkadarang
Bukas ka bumawi, bumangon ka na lang

Pagkat ang rosas na walang tinik ay di ganap
Ang kapeng walang pait ay walang sarap
Kung ikaw nga ay nagmamahal ng tapat
Ang pag-ibig na walang sakit ay di sapat

Ang pag-ibig na walang sugat
Ay isang dagat na walang alat
May timpla ngunit matabang
May lasa ngunit kulang.

Kumusta naman? tula ba ito?

tighawat!

2006-03-30T11:55:00.000+08:00

tighawat sa ilong, pati na sa pisngi... sa kaiisip sa'yo... tighawat dumarami

totoo pala yun! kung tutuusin hindi naman talaga prone to pimples ang mukha ko. e di sana nung hayskul palang during my puberty stage eh naglabasan na ang lahat ng to... noon kahit
hindi ako maghilamos, ligo lang! hindi ako nagkakatighawat! kahit sobrang active ng katawan at kahit anong likot ko,wala! magkatighawat man ako minsan lang.

sabi ng friend kong nakapansin, stress lang daw to. kase sinabay ko ang studies sa trabaho (opo, working stud ako pero haler???? 3 subject lang ang kinuha ko). di ko naman masisisi yun sa maruming hangin ng siyudad dahil tatlong taon na ko dito, ngayon lang nangyari to. isa pa aircon ang sinasakyan kong bus at maghapon na rin ako nasa airconditioned room. sabi ko siguro nga dahil sa trabaho kase nabago rin yung daily routines ko kaya ng aadjust lang ung katawan ko. sabi naman ng tita ko, baka dahil sa hinahawakan kong mga papel dito sa opisina, marumi rin daw yun kase yun.

pero inisip ko...kelan nga ba nagsimula to? 3rd year first sem. ang daming naglabasang red-mountain-like spots sa mukha ko! sh*t! dun ata nagsimula ang lahat. wala pa kong trabaho nun kaya di talaga trabaho ang dahilan. akala ko dahil sa ilang araw na puyat dahil sa pagrereview at panggagawa ng mga files na kelangan kong isubmit.

pero bakit hanggang ngaun, pabalik balik na lang ang mga nakakairitang tighawat na to? nung isang araw, eto na naman... nacoconcious na ko. tinanong ko yung opismeyt ko. "bakit kaya ang dami kong tighawat?" sabi niya: "naku kaiisip yan!"

marahil nga un ang dahilan. tama! kase simula ng 3rd year nang magsenti ako ng ganito. sobra akong nag-isip, tapos sasabay ang exams, sasabay ang deadline sa trabaho, sasabay ang puyat,
sasabay lahat. but the root cause is "sobrang nag-iisip ako at nagpapaapekto, sobra na sa emote!"

nagtanong uli ako: "bakit kaya nagkakatighawat kapag nag-iisip...????"

hmmmpp..di ko na inisip ang sagot sa tanong ko. sabi ko kapag nag-isip pa ako, lalong madagdagan ang tighawat ko.heheh! =]

tag~ay pa rin...

2006-03-28T09:43:00.005+08:00

last week ay nabulabog na chain post ang halos buong blogosphere... kahit san ako pumunta me TAGay. AT DAHIL AKO AY SIKAT, AKO AY VICTIM! dahil sa isa ako sa makulit na blogger na pakalat kalat sa blogosphere, siyempre isa ako sa napagtripan ng TAGayang ito?

aba! at kay momi neng dalawang TAGay agad. na-post ko na yung una. and since bago pa lang ako sa mundo ng blog. first time ko maexperince ang maTAGayan.. kaya hindi ko rin masayadong naintindihan nung una ko siyang nabasa. kaya yun isa lang yung naipost ko.

tapos after sometime eh napagaalaman kong me ibang TAGay pala ako sa bahay ng ibang bloggers! kay karmi at kay jaja. naloka ako dun ha! nalashing ako... but since medyo busy busyhan ako sa trabaho di ko muna siya ginawa.

at ngaun bago mapanis ang TAGay na tatlong beses na inalok saken, ginawa ko na siya ...at least sabay sabay na 3-in-1 reply diba? mukha naman interesting tong TAG na to eh.. i love music and i'm into these song right now.. isa pa tama si mmai neng, para mabawasan naman ang kasentihan ng blog na to.

ito ung TAG------>

Rules: List of seven songs you are into right now. No matter what the genre. Whether or not they have words or even if they're any good, they must be the songs you enjoy right now. Post this instructions in your blog along with your 7 songs then tag 7 people and see what they are listening to.

lagi mo na lang akong dinededma by rocksteddy
muntik na kitang minahal by carol banawa
til my heart aches end by ella mae saison (tama ba?)
constantly by nina
sway by bic runga
i'm officially missin u by tamia
we belong together by mariah carey

*at ung seven people...wag nah! who cares about the rules! hehehh..peace out... pero sa totoo lang naubusan na ata ako ng blogger na iitag sa sobrang late ko nagrespond dito.

'tiL my heArt aChes end...

2006-03-24T09:57:00.000+08:00

pakiplay lang po muna ang kanta bago magbasa para mas feel niyo ang akda...maraming salamat nga pala sa tambay na tumulong saken para mai-post ito with mp3

narinig ko to kagabi habang kinakanta nung ale sa videoke. matagal ko nang peyborit ang kantang to. hayskul pa lang ata o siguro elementary pa lang ako... pero di ko akalain na na darating pala ung panahon na makakarelate ako dito. as in SAKTO!

para sa mga naiinis sa mga taong nagpaalam sa kanila, gusto ko sanang iparating sa inyo na maswerte pa kayo dahil kahit paano ay nagkaroon sila ng pagkakataong masabi nila na aalis sila. masakit marinig ang salitang "paalam" pero mas masakit ang magigising ka isang araw na bubungad sa'yo ang katotohanang naiwan ka na pala nang hindi mo nalalaman. yun ang dahilan kung bakit umiiyak ang ibang namamatayan. mahirap kase minsang tanggapin ang biglaan.

kaya nga sinasabi ko na lang sana hindi na lang ako nagising... ang ibig kong sabihin, kung alam ko lang sana na wala na siya sa paggising ko, sana itinuloy ko na lang ang panaginip ko. sabi nga sa kantang "huling el bimbo" ng eheads: sa panaginip na lang pala kita maisasayaw... kung sana alam ko lang

i'll just keep on dreaming until my heartaches end...isa lang naman ang ipinagdarasal ko. hindi na yung mahalin niya rin ako (pero syempre di pa rin maiiwasang umasa pa rin ako). ang hinihiling ko na lang na...
...sana matapos na lahat ng sakit na nagiging sanhi ng pagsesenti ko
...at sana makita ko na ang taong muling magpapabilis ng tibok ng puso ko at magdadalang muli ng kabog sa dibdib ko. (maliban sa kape)
...at sana pag nangyari yun, siya na yung totoo. pero sa ngayon , mangangarap lang muna ako hanggang sa maghilom ang sugat na ito.

ang LYRICS: (di ko sure kung ito yung eksakto)

i recall when you said that you would never leave me
you told me more, so much more that
when the time you whispered in my ears
there was heaven in my heart
i remember when you said that you'll be here forever

then you left without even saying
that you're leaving, i was hurt
and it really wo'nt be easy to forget yesterday
and i prayed that you would stay
but then you go and oh so far away

i was afraid this time would come
i wasn't prepared to face this kind of hurtin' from within
i have learned to my life beside you
maybe i'll just dram of you tonight
and if into my dreams you've and touch me once again
i'll just keep on dreamin 'til my heartaches end....

napilitang TumAGay..hmmmmpppp!

2006-03-23T13:45:00.000+08:00

1. Grab the book nearest to you, turn to page 18, and find line 4.
wala kahit isang book dito!!!! book of accounts langs, pang accounting!

2. Stretch your left arm out as far as you can.
tapos? mukha akong tanga... magtataka boss ko sa likod

3. What is the last thing you watched on TV?
hmmpppp..kelan ba ko huling nanood ng tv? a knina sa bus... unang hirit ata. balita

4. Without looking, guess what time it is:
oras ng trabaho! nanggagawa ako ito, momi neng talaga! 10:07

5. Now look at the clock. What is the actual time?
10:15am

6. With the exception of the computer, what can you hear?
ung aircon sa kisame

7. When did you last step outside? What were you doing?
mga past 8, bago ako pumasok sa opisina knina

8. Before you started this survey, what did you look at?
paper works... schedules to be submitted to BIR. computer

9. What are you wearing?
i wanna wear my heart on my sleeve para malaman niya....heheh mali ata sagot! erase erase erase

10. Did you dream last night?
ewan....nothing significant...nlimutan ko na..pero siguro nandun pa rin siya

11. When did you last laugh?
knina lang

12. What is on the walls of the room you are in?
calendar, bulletin business permits, tama si momi neng “what are” dapat!

13. Seen anything weird lately?
weird? Sa salamin me nakita akong weird…*lingon-lingon* ( ako ba un?)

14. What do you think of this quiz?
quiz pala to! ayawan na!!! ayoko ng ganito. di ko nga pinapatulan sa friendster ang mga ganito

15. What is the last film you saw?
DUBAI by aga,claudine and john loyd sa bus rin...nyahahahahah..sa bus lang ako nakakapanood ng tv

16. If you became a multi-millionaire overnight, what would you buy?
lupa….un lang di nagdedepreciate ang presyo

17. Tell me something about you that I don’t know.
masaya naman ako, kala nio lang lagi akong senti

18. If you could change one thing about the world, regardless of guilt or politics, what would you do?
let it be...mas mabuting sarili ko muna baguhin ko, di ba?

19. Do you like to dance?
now na!!! gusto mo......

20.George Bush…
...ano to?!? wala akong pakialam sa kanya! pwede ba?

21. Imagine your first child is a girl, what do you call her?
Marinette..maliit na Marina...bwahahahahah

22. Imagine your first child is a boy, what do you call him?
Marino? tama pareho kami ni mami neng

23. Would you ever consider living abroad?
bakasyon lang, pwede?

24. What do you want God to say to you when you reach the pearly gates? "asteeeeeeeeeeeeeegggg!!!!” heheheh..imagine God saying that word. cool....hmmmppp!

25. 4 people who must also do this meme in THEIR journal:
mga bestfriends ko sa blogosphere, major, kukote and lukin tapos si obi na rin kse addict un sa ganitong Q & A

heheh...late ko na napost..me ginagawa kase

ako at ang gripo sa banyo

2006-03-16T09:49:00.000+08:00

mabigat ang loob ko
kaya nagtungo sa banyo
umupo sa trono
ng maliit na kwadrado

at sa takot ko
na may makarinig
ng paghagulhol ko...
binuksan ko ang gripo
upang basagin ang katahimikan
sa lugar na tinuring ko nang kaharian

kasabay ng pagbagsak
ng tubig mula sa gripo
ay ang pagpatak
ng bawat luha ko...

ako at ang gripo sa banyo...

"oo, ikaw gripo
sabay tayo
ikaw at ako
punuin natinang timba
ng pinaghalong tubig at luha
sabay nating ibuhos at nang lahat ay maubos
sabayan mo ako
ikaw at ako

iiyak tayo, kaibigang gripo."
-------------------------------------------------------------------------------------
kumusta naman at pati ung gripo namin napagtripan ko? pasensya na ha, di ko lang talaga napigilan ang pagbuhos ng ulan nitong dumaang araw. at least maginhawa ang pakiramdam pagkatapos ng ulan. natakot naman ako na baka may pumasok sa kwarto at makita sa paggulong ng mahiwagang waterfall sa mga mata ko...kaya sa banyo na lang ako nagsenti. wag kayong mag alala, di ako senti ngaun, nung isang araw pa yun.

tok...tok...tok...

2006-03-12T02:45:00.000+08:00

sa pinto'y kumakatok. bubuksan mo ba ang pinto? teka muna! me pinto nga ba ang puso?

me mga taong darating sa buhay mo, patutuluyin mo at ituturing na bahagi ng iyong puso. ipaghahanda mo ng isang magandang kwarto. tapos maya maya, di mo namalayang bigla siyang mawawala. nasayang lang ang inihanda mong tutuluyan niya. bumisita lang pala siya at hindi naman pala titira. nasaktan ka. tapos sabi mo unfair siya! bakit? anong ginawa niya? sasabihin mong dumating siya tapos aalis rin pala! ang masama pa sabi mo, ung susi sa pinto ng puso mo nasa kanya. di mo tuloy mabuksan para sa iba.

tanga ka ba? wala namang pinto ang puso! pero doorway siguro, oo. parang UP university, me gateway, pero walang gate. kaya kahit sino pwedeng pumasok at kahit sino pwedeng lumabas. ibig sabihin palaging bukas! kaya di mo siya dapat sisihin dahil ikaw mismo ang gumagawa ng sarili mong tabernakulo na pagkukulungan mo ng puso mo. parang baon na nilagay mo sa lunchbox na binili mo. parang ganun. ikaw mismo ang nagtanim ng damo na naging dahilan para maging masukal ang dadaanan ng mga taong patungo sayo. ikaw mismo ang naglalagay ng bakod para walang makaabot sayo at walang makakita sa tunay na nararamdaman mo.

o ano ngayon? kaya mo pa? paninindigan mong mag-isa kahit hirap na hirap ka na? o heto ang martilyo, sirain mo ang padlock na inilagay mo sa kulungan ng puso mo. pagod na siya, palayain mo na...bigyan mo naman siya ng pagkakataong muling sumaya. o heto ang itak, tabasin o ang gubat ng damo na nakaharang sa daan ng puso mo. sirain mo ang bakod nang makita namin ang bagong mukha mo.

o yan. di ba, masaya? nakakahinga ka na. at yung kwarto para sa kanya? wag kang mag- alala me darating pang iba. malay mo, mamaya dumating ang tunay na nakalaan para dyan, di ba? kaya pwede ba? gumising ka na! kase habang me buhay, me pag-asa pa.

minsan ang tao mismo ang gumagawa ng dahilan upang higit siyang mahirapan.

ah...yun ba yung TONER?!?

2006-03-10T17:01:00.000+08:00

last weekend nagkaroon na naman ng topak ung printer sa bahay... hindi nagpiprint! leche, ilan na kaming nagsalin salin dun sa upuan pero wala kaming nagawa lahat. nasayang lang lahat ng oras namin. pero nagfefeed siya ng papel. kinakain lang niya ung paper tapos iluluwa rin niya ng walang laman. sarap batukan nung printer. para kaseng nakakaloko lang siya. para bang nakikipaglaro ung printer sayo ng "in or out!". tapos may nakalagay na no toner. sabi ko, siguro yun ang problema kaya ayaw magprint. eh ano un?

well oo, i can say na computer literate ako pero not to the point na alam ko lahat ng language na gamit niya. ibig sabihin i don't really understand kung anong ibig niyang sabihin nun. yun yun! kinutingting ko kasi ung settings niya para gumana kaya hindi ko na alam ginawa ko kung bakit lumabas ung 'no toner' na yun. isa pa dati kase nagpapaprint lang ako sa mga compu shop kaya hindi ko alam.

tapos kahapon inutusan akong magpaphotocopy (xerox sa alam ng mas marami). bumaba raw ako kasi hindi available yung xerox machine sa floor namin. tapos pagbaba ko, di rin daw available yung machine nila, wala raw toner! hmppp...pagbalik ko sa floor namin, silipin ko raw yung xerox machine sa kabilang room, baka naman daw pwede na. at ang bumulaga sakin? isang post sa may pinto:

hindi pa po pwede ang xerox machine

wala pang toner

so yun yung sinabi ko pagbalik ko sa kwarto. na walng toner. at di ko narin napigilan ang sarili kong magtanong kung ano ba yung toner? nyahahah.... alam niyo kung ano? INK lang pala un. nyek! sori naman... tao lang! at least meron akong natutunan..hehehe. tama! kasi ung printer namin sabi ng kapatid ko ubos na raw ang ink. kaya pala no toner ang nakalagay. akala ko naman me nagalaw lang ako sa settings.heheheh!

share ko lang para sa di nakakaalam...para sa nag aakalang ang toner ay ipinapahid lang sa mukha o di kaya ang toner ay para lang sa pagbalanse ng tunog. eheheh!

hapi wikend to all!

busy mode

2006-03-07T16:56:00.000+08:00

hay... kahapon, wala ako and unfortunately tomorrow wala rin ako ...kanina sira ang connections dito sa opisina... di ako makapagbloghop! nyahahah.. di na ko makapangulit. di na rin ako makapag up deyt. ang daming gagawin. umpisa kase ng buwan and matatapos na kase ang first quarter, daming isusubmit. tapos sumabay pa ung exams ko. tapos sumabay pa siya at ang makulit niyang alaala. punyeta talaga! sana di ko na lang nakita. sana pala di ko na lang tiningnan. ang kulit kase ng puso ko eh. siya naman masasaktan. siya naman ang nahihirapan. bakit ang hirap na kalimutan siya? pinipilit ko naman pero para na akong tanga... "baliw nga siguro ako sayo. sana alam mo!"

sa mga bloggers jan na kinukulit ko...dalaw ako next time. promise yan! i'll try to catch up but not now, busy mode ako.

what's the difference

2006-03-03T12:03:00.000+08:00

sa isang klase boring kapag puro lang discussion kaya minsan me mga out of the subject matter na kwentuhan...

bago ko simulan ang kwento buo muna tayo ng settings:

math class. isang hapong malapit na sa paglubog ng araw. (ang sarap umuwi, pramis!)
sa isang maliit na klasrum kung saan dikit dikit ang silya
ang characters? isang prof na malansa (anong ibig sabihin ng malansa? dats for you to know and for you to find out...clue? isa siyang sirena, di nga lang halata, mala-boy abunda ang dating) at ang section sex este six (6) pala.

medyo tinatamad narin kame sa discussion kase sobrang dami na ng sample problems na binibigay ni sir so sabi ng ibang klasmeyts ko...

"sir, assignment na lang!"

di pumayag ung prof ko kase sabi nya, ayaw na raw niya kaming bigyan ng extra burden and tinatamad na raw siyang magcheck ng mga assignments namen at sabi niya...

"klas, alam niyo bang assignments should be done here in the classroom?"

humirit pa ung mga klasmeyt ko...

"e di sir homework na lang o kaya take home quiz!"

"anong akala niyo sa subject ko? fast food restaurant? " sabi ng prof ko. sa madaling sabi ayaw niya talaga ng magbigay ng assignments.

dun nagsimulang magtanong ang isa pang malansa kong klasmeyt...

"sir ano raw pinagkaiba ng job at ng work?"

oo nga noh? di ko naiisip dati un ah! alam kong magkaiba ang salary at ang wages (pero wag na nating idiscuss dahil lalayo sa topic), pero job at work? ano nga bah?

sabi ng prof ko, job is something na ginagawa mo lang for compensation (yun rin pumasok sa isip ko) while the work is something na naeenjoy mong gawin kase gusto mo ung ginagawa mo. kaya nga raw ang tawag sa propesyon nilang mga titser e work at hindi job...kase kelangan rin naeenjoy nila at minamahal ang pagtuturo.

maayos naman naexplain ni sir pero di pa nasiyahan tong malansa kong klasmeyt...e bkit raw may mga job na confusing?!? heheh...(kulay berde ang utak!) oo nga naman, bakit me mga job na imbes na sila ang bayaran,sila pa ang nagbabayad at parang enjoy na enjoy silang gawin... (ang di makagets, slow!)

sabi ng prof. ko na isa rin malansa... sometimes you learn to love the job! heheh...magaling magdefend..

bago matapos ung klase namen, humabol pa ng isang pabulong na tanong ung nasa unahan ko...

"sir kayo? me job experience na ba kayo?"

nyahahah..oo nga noh?

patungo sa'yo

2006-02-28T08:48:00.000+08:00

sinubukan kong sabayan
ang musikang
iyong pinakikinggan
at umindak sa saliw
ng tugtuging
iyong ginagalawan
pinilit kong lasapin
ang pait ng serbesang
humahagod sa'yong lalamunan
at sinubukang hithitin
ang usok mula sa yosing
iyong kinahuhumalingan

upang malaman at maintindihan
maunawaan ko lamang
lahat ng iyong dahilan

sinisid ko ang dagat
ng makulay mong kataga
na sing lalim ng balon
at bangang mahiwaga
hinukay ko ang kahulugan
ng nakatago mong diwa
at hinubaran
ang binihisan mong salita

lihim kong pinasok
ang iyong mundo
na hindi ko namalayang
unti-unting nagiging mundo ko
ngunit sa pagyakap ko
sa naturang daigdig mo
di ko rin namalayang
nasugatan na ako

pagkat ang mundo mo
kaiba sa mundo ko
pagkat ang awit ko'y
kaiba sa himig mo

nasaktan lang ako
nang natuklasan kong
hindi pala ako
SIYA ang 'yong mundo

***

balik senti muna ako... pahabol sa huling araw ng buwan ng puso. kasawa na rin kase ang balita sa pinas.

EDSA to the 20th power

2006-02-26T18:17:00.000+08:00

lunes pa lang e kapansin pansin na ang mga yellow ribbon sa mga puno at poste ng EDSA sa may monumento sa Crame. kalimitan na ring nagiging topic sa tv, radyo,dyaryo at blog ang tungkol sa pagdiriwang ng anibersaryo nito. miyerkules nang magkaron ng pagtitipon tipon para sa maagang paggunita nito. (kaya nga nag karoon ako ng mrt adventure)

2 dekada na pala ang nakalipas nang lumabas ang libu libomng mga bayani sa kalsada upang mag aklas at ipaglaban ang nasupil nilang karapatan.

taas noo ang pilipino habang tinitingala ng buong mundo ng mapatalsik ang mapang abusong pangulo sa pamamagitan ng isang mapayapang rebolusyon na kung tawagin ay PEOPLE POWER ngayon.

POWER! ang pinag aagawan ng maraming pulitiko at kinababaliwan ng mga nakaupo sa pwesto. pero PEOPLE POWER? nasan na nga ba to? nasan na ang pinaglaban ng mga tao? totoo nga bang sila'y nanalo? me power pa nga ba ang tao? para na raw nagmumulto ang martial law.

biyernes.. nang nataranta ang Malacañang na naging dahilan upang madeklara ang kasalukuyang pangulo ng state of emergency.

sa mismong araw ng sabado, walang pagdiriwang ang naganap para sa ika dalwampung anibersaryo. isang araw na napakaordinaryo para sa mga Pilipino. nakakapanibago... dahil ang pilipino ang isa sa buong mundo ang pinakaengrande pagdating sa selebrasyon. pero bakit ganun? anong nangyari?

kung sa bagay, ang wala nang masyadong saysay ang pagdiriwang ng kaarawan ng isang patay.

me power pa nga ba ang EDSA? nagtagumpay nga ba ang noo'y pinaglaban nila? gayong patuloy pa ring nahihirapan ang buong kapuluan.hanggang ngayon wala pa rin ang inasam nila noong kaginhawaan. marami na ring bumigay at ang bansa ay nilisan. di makayanan ang araw araw na nadaragdagang kahirapan.

nasan na silang sumigaw noon sa kalsada? ang mga namuno noon, naghiwahiwalay na..nagkanya kanya. wala na nga bang saysay ang noo'y ipinaglaban nila.. nakakadismaya!

Pilipinas me pag asa pa nga ba...
sana nga...
meron pa...

pero kanino tayo aasa? walang iba...
pilipino, kumilos ka!
bakit? natatakot ka rin ba?

nice trip este funny pala

2006-02-23T09:53:00.000+08:00

pasado alas kwatro y medya nang tumawag na ang boss ko na kasalukuyang nakikipagmeeting sa labas. umuwi na raw kami ng maaga kase me rally daw sa EDSA. di ako fan user ng MRT/LRT pero napilitan akong magtren kahapon para makaiwas sa kalsada ng EDSA.

nilakad ko lang ang station mula sa opisina namin sa 2 kadahilanan:

para kang nakikipaglaro ng trip to Jerusalem na sa pakikipag agawan ng jip
at dahil sa traffic, mas mabilis pa rin kung maglalakad ka, mas tipid pa

ito ang unang beses na nilakad kong mag isa ang MRT station sa Ayala. lagi kase akong me kasabay. nakakalito kase ang daan sa mga dikit dikit na malls. so lakad lang ako. lakad. lakad. kunyari alam na alam pero pinakikiramdaman ko lang ang mga taong kutob kong papunta dun. (minsan ko nang ginawa yun nung pumunta ako ng Luneta for the first time for a school affair, instinct lang ang gamit, heheh)

isa sa dahilan kung bakit ayaw kong sumakay ng MRT lalo na pag rush hour e dahil para kang na sa premier night ng isang box office na pelikula sa haba ng pila! pagbabayad pa lang at pagchecheck ng gamit. buti na lang konti pa lang ang pila. siguro dahil na rin maaga nga akong lumabas ng opisina.

sa pangalawang tren na nga ako nakasakay. dami pa rin kaseng pasahero. parang mga fans na nag aabang sa mga idol nila. siksikan! sobrang automatic sa tren. tatapat ka lang sa pinto, hola! nakapasok ka na at di mo na kailangang humakbang! bakit kamo? magmimistulan ka kaseng tae na dinadala ng alon ng nagsisiksikang taong papasok ng tren.

patawa yung kanong lumabas oh! di naman kalbo. aba... e hayblad ata. nagsisigaw ba naman ng "TABI MUNA KAYO! TABI! TABI!" lol...tinawan lang siya ng mga pinoy. pasaway rin kase ang marami. di muna paunahin ang mga lalabas. akala mo e mauubusan na ng tren. ipagsisiksikan ang sarili kahit pa maipit sa pinto.

ayos rin naman sa tren kase me libreng komersyal. alam mo yun? ung DJ na nagsasalita.

pinakikiusapan po ang lahat na kumapit sa bars ng tren upang mas matiyak ang inyong kaligtasan(buti na lang at pinalad ang inyon akong na makapwesto sa me hawakan)
mag ingat lang po sa MANDURUKOT!
pakiusap sa aming pasahero, pakiclear lamang po ang pinto upang makaalis na ang tren.

yun nga't di na sumara ang pinto, akala ko dahil dun sa mamang halos nakadikit na ang nguso sa salamin nung pinto. un pala naipit ang plastic ng pinamili ng nung ale. ang tagal rin nagclose open nung pinto. muntik pang magkagera sa loob nung sabihin ng isa pang ale na mali ang ginagawang paghatak ng babae. paloob daw kase dapat, hindi palabas.

napuno na ung babae, nairita na rin siguro sa dami ng tumatawa at nag siside comment! di na nakatiis. "kayo na lang kaya magtanggal nito? kala niyo ata madali?" sabi nung ale.

hahahah..di sana ako tatawa pero ang kukulit nung mga lalakeng kasakay namen.. rinig ata ng buong tren ang halakhak nun.

di na nakatiiis yung katabing lalaki ng ale. kaya tinulungan na niyang matanggal ang naipit na gamit ng babae. nagsalita pa ung babae "paki na nga po, epal kase ung mga nasalikod ko, akala ata madali!"

successful naman. natanggal ang nakaipit. un nga lang tumama dun sa mukha ng ale..hahah..buti na lang walang kumain ng kamote sa mga nakasakay..kundi baka dun yun inabutan.

1:6 ata ang proportion ng bumaba sa sumasakay ng tren. tinalo pa namin ang sardinas sa loob ng lata. sabi pa ng mga kasakay kapag tumitigil sa isang station, " oopps, isa lang bumaba..wala na..di na kasya!" buti hindi nag amoy sabungan dun sa loob.

dumaan ng guadalupe at boni, mukhang wala naman traffic ah...parang nagsisisi na ko na nag MRT ako. false alarm ata.. pero pagdating ko sa me shaw blvd, sa sobrang dami ng tao sa eskaleytor parang nang me rally. ang kapal ng tao...naawa na ko sa tren. parang pagod na pagod na siya.

pagdaan na nga sa me crame, sa me EDSA monument. nakatigil na lahat ng sasakyan, pati mga flyovers!!!kumusta naman un? pagkalampas sa place, siyempre clear sa sasakyan. kaya natripan naman ng mga walang magawang tao na maglakad sa santolan flyover for experience daw..nyahahahah...

kawawa ang mga stranded passengers. buti na lang napilit ko ang sarili kong magtren..heheh

TRAHEDYA

2006-02-20T15:14:00.000+08:00

bakit nangyayari ang lahat ng ito? minsan, habang klase napunta ang aming usapan tungkol sa halaga ng buhay na hiram. sabi ng prof. ko, wala raw ibang pwedeng bumawi nito kundi ang Diyos lang. tutol raw siya sa panghihimasok ng sensya pagdating sa pagbuo at pagtatapos ng buhay. ( abortion and contraceptives, tama ba?). ang sabi raw kasi ng Diyos sa Bibliya, "humayo kayo't magpakarami."

sa di maipaliwanag na dahilan bigla me ideyang naglaro sa aking isip at di ko napigilang ang nangangati kong dila na magtanong."maari ka yang ginusto rin ng Diyos ang pagkakatuklas sa bagay na yun ngayon dahil na rin sa dumarami na ang populasyon at di na akma sa ngayon ang mga katagang binitawan Niya nun?" ibig kong sabihin noon yun at ang noon ay iba sa ngayon.

nagreact ang mga klasmeyt ko. napa "oo nga noh?" nagulo ang isip ko. ang isip rin nila nagulo ko.

ang TRAHEDYA ay di lamang sa Pilipinas nangyayari. hindi lang din ngayon. tulad ng kamatayan wala itong pinipiling panahon. naalala mo ba ang 10 plagues? ang world 1 & 2? ang Hiroshima bombing? lahat ng mga bagyo at mga nasalanta nito, ang lahat ng pagsabog ng bulkan, pagyanig ng lindol at lahat ng mga natural calamities na kumitil rin sa maraming buhay sa mga nagdaan panahon?

ang TRAHEDYA ang isa sa mga bagay na hanggang ngayon di pa rin kontrolado ng Sensya. sabi ng prof. ko may paraan ang Diyos. tama! bakit nga raw may mga mag-asawang di nabibiyayaan ng anak. at meron namang kahit matanda na ay nakakaabot pa. (alam niyo ba ang istorya ng pagbubuntis kay John the baptist?) naliwanagan akong muli... tama! me paraan nga ang Diyos!

pero itatanong ko uli, bakit nga ba nangyayari ang mga ito? bawat bahagi ng buhay ay may misteryo. at ang bawat isa ay may mga sariling paraan upang tuklasin ito at ang nais ipahiwatig nito. masarap mabuhay sa mundo at tayo na natitira sa laro ng buhay (the last one standing) ay kailangan matuto.

usapang buhay

2006-02-20T08:51:00.000+08:00

si Kamatayan ang isa sa pinakamadayang nilalang sa mundo (sumunod pa lang si Kupido). darating siya na parang isang magnanakaw, sa pinaka di inaasahang pagkakataon ay aagawin niya ang buhay na sinasabi ng maraming sa ati'y ipinahiram lamang.

ang kamatayan (bukod sa tax ha!) ang isang bagay na di maiiwasan ng kahit sino pa mang taong nandito sa mundo. wag kang mainip dahil darating rin sa'yo yan... di ko nga lang alam kung kelan.

walang pwedeng umiwas at walang pwedeng makatakas.

sa ngayon, limampu't isang araw na buhat ng magsimula ang taon (hindi ito para sa chinese, ok?), pero ilang balita na ng kamatayan ang bulaga at medyo yumanig ng mga dyaryo at peryodiko sa buong kapuluan ng bansa. nagpakita ng iba't ibang anggulo ng katunayang walang makakaligtas sa kamatayan... bata o matanda, matalino man o hindi, babae o lalake, maliit o malaki, mahirap o mayaman, tanggapin mo o hindi man, lahat tayo mamatay!

una nang nagbigay ng halimbawa ang pagkamatay ng isang neophyte sa isang sikat na unibersidad. nagpakitang ang kamatayan ay dumarating sa di inaasahang pagkakataon . walang pinipiling edad. sumunod naman ang pagkamatay ng isang anak mayamang si Zach Escudero na nagpakitang ang yaman, di sa lahat ng pagkakataon ay maari kang isalba sa kamatayan. ikinagulat ko rin ang balita ng pagpanaw ni Ka Ernie na nangungusap na ang katalinuhan at kasikatan ay di maaring isanggalang pag dating ng kamatayan. at lalo namang di makakaligtas ang mga kababayan nating halos naghihikahos na sa kabuhayan, ipinakita yan ng isang trahedya ikinagulantang ng marami. ang dapat sanang masayang pagdiriwang na nauwi sa isang makadurog pusong tagpo.

at ngayon, di pa man humihilom ang sugat na iniwan ng trahedya sa Ultra, heto na naman ngayon ang isang dadagok sa atin upang muli tayong magising. mudslide sa Leyte!

napakahirap isipin kung anong pakiramdam ang tinatapakan ng buhay, ng inililibing ng buhay, sa isang pangyayaring hindi mo gusto pero wala kang magawa upang pigilan ito. walang magawa ang ganda mo, ang yaman mo, ang lakas mo, ang talino mo, wala! tanging oras na lamang ang hinihintay mo kasabay ng panalangin sana magdagagan pa ang buhay mo. naghihintay ka ng katapusan habang nagsisisi sa mga nagawa mong pagkukulang.

"a prayer is a long rope with a strong hold..."

ipanalangin po sana natin ang mga pumanaw at ang ibang naging biktima ng naturang trahedya at magpasalamat na rin dahil hanggang ngayon ay ligtas ka at may pagkakataon pa.

yun ay pag!

2006-02-15T13:23:00.000+08:00

parang cooler na di na nagagamit dahil me fridge na at freezer
parang electric fan sa stock room na naimbak na dahil merong aircon
parang lapis at papel na napaltan na ng blog sa kompyuter
parang sipit na tsinelas na naitsapwera dahil sa bagong adidas
parang piniritong daing na di na napapansin dahil sa fried chicken
parang tubig sa tabi ng softdrinks, kape sa tabi ng tsokolate

di mo na napapansin kase me mas higit na nakakaakit sa paningin

pero pag wala nang tsokolate at softdrinks sa tabi
at pag ubos na ang fried chicken, sana mapansin
pag ang aircon ay tinopak at ang ref niyo'y nabatak
muli mo sanang hanapin at muli mong gamitin

pag iniwan ka niya
pag wala nang pag-asa
pag di mo na kaya
sana maalalang
ako'y nandito pa... ='(

that thing called love

2006-02-13T10:31:00.004+08:00

yaman din lamang at napapanahon dahil bukas ay Valentine's day na....

let's talk about LOVE!

ito ang ilan sa mga konsepto sa pag-ibig na aking nabuo at napagtanto mula sa aking obserbasyon, mga nakita, nabasa at nadama:

love is a magical feeling for feeling is a magical thing. a thing that makes us a true human being.
bukod sa logic and judgment, ang tao ay naiba sa ibang nilikha dahil ang tao ay may damdamin... mga pakiramdam na di mo alam kong san nanggaling
love is like flying without wings... but in love we're falling.
masarap daw ang feeling..isang sensation na hindi mo maipaliwanag.. parang lumilipad habang bumabagsak. irony no? dapat lang konting ingat baka kase sa pagbagsak puso'y mawasak. alalay lang sa paglipad.
love has no beginning but sad sometimes it has an ending. joy and happiness is what it brings but it's also love that brings the aching.
bigla mo na lang madarama na di mo na alam kung kelan nag umpisa. marami ngang naging masaya sa mga salitang "mahal kita" ngunit dahil rin sa mga katagang iyon marami ring nagdusa... dito ang kaligayaha'y madarama ngunit minsa'y nagiging dahilan rin upang lumuha ka.
love is like an accident. it comes when you're not expecting.
sabi nga sa kanta 'love moves in mysterious way'. pag hinahanap mo di mo makita...tapos bigla na lang darating habang hindi ka umaasa. parang magnanakaw na susulpot na bigla at mamimintana.
love is blind but other says, no! love can see but it does not mind. it does not require much answers. you just love no matter how stupid you become.
kalimitan raw ang taong matalino pag dating sa pag-ibig nabobobo. wel, pra saken di un totoo. minsan lang nakikita mo na ipipikit mo pa ang iyong mata. ayaw lang kase talaga. minsan lang kahit alam mo kung anong tama at nararapat, pipiliin mo pa rin ang tinitibok ng puso mong salungat sa pinaniniwalaan ng utak mo dahil siguro un ang alam mong ang ikasasaya mo.
love doesn't mind but how can it drive you crazy for thinking in so much time?
kung di mo talaga ginagamit ang isip mo, bakit sinasabing siya parati ang laman ng utak mo? bakit sa panaginip siya ang nakikita mo? bakit di ka makatulog dahil sa kaiisip mo? na halos mabaliw ka na dahil sa taong gusto mo?
love makes the world go round... but for other it's not. they say it's just the thing that make the ride worthwhile
kung me kasama, ang buhay masaya pero hindi nga siguro kung ang mahal mo e iba ang gusto ngunit ito'y hindi nangangahulugan ng pagtitigil ng yong mundo mo. hanap ka na lang ng bago.
hayy...love is really the most abstract word any man can define!
ang paliwanag depende sa tao at sa nakadama nito. kahit ano siguro diksyunaryo ang bilhin mo, hindi mo maiintindihan hanggat hindi mo binubuksan ng sabay ang utak at puso mo!
for those who don't like it call it responsibility. those who don't have it call it a dream.those who play with it call it a game and those who understand it call it LIFE

iba-iba ang pananaw ng tao, ikaw? ano ang pag-ibig para sayo?

ano nga ba ang kulay ng pag-ibig, kirara? (kilala niyo siya?)

kapag pilay ang umakay sa bulag

2006-02-11T10:32:00.000+08:00

... walang malinaw na direksyong tutunguhin; malubak ang landas na tatahakin.

isang makatotohanang eksenang tumamban sa aking harapan minsang nag aabang ako ng sasakyan pauwi sa aking sinisintang bayan. kapwa me kakulangan at kapwa me kapansanan ngunit nagawang ang isa't isa'y matulungan.

malungkot ako nung mga panahong yun dahil naisip ko na naman siya (ang taong dahilan ng aking pagsesenti). ngunit nang makita ko sila parang nauntog ako at naglaro na naman ang utak ko.naisip kong napakaswerte ko pala at ang dami ko palang dapat ipagpasalamat dito sa mundo.

sampu ng mga mahal ko sa buhay, mga kamag-anak at kaibigan. sampu ng kumpleto kong daliri sa kamay at paa at ng kumpleto parte ng aking katawan. sa lahat ng talentong sa aki'y ibinigay. sa lahat ng mga bagay na aking napapakinabangan. mula bukang liwayway na nagpapasibol ng panibagong araw sa aking buhay, hanggang sa maghapong me laman ang aking sikmura at tiyan. hanggang sa takip silim na nanatili akong ligtas at me kulay ang buhay. marami pa at hindi lang yan ang marapat lamang na aking pasalamatan.

wala namang perpekto sa mundo. me kakulangan ang bawat tao. at kung minsan talaga me mga bagay na hindi mapapasaiyo ngunit....

araw araw man akong makadama ng lungkot, araw araw mang makadama ng hilakbot, araw araw mang nahihirapan nang dahil sa problemang pinapasan, araw araw mang masugatan at masaktan...

alam kong tulad nila kailangan kong lumaban! me pagkakamali man, tuloy lang kaibigan..

"life is a show itself and the show must go on..."

kapag pilay ang umakay sa bulag, walang malinaw na direksyong tutunguhin; malubak ang landas na tatahakin ngunit kung pipilitin maabot ang ano mang nanaisin at gugustuhin.

"life comes just once so let's make the most out of it.

God did ot give everything to enjoy life.

...but He gave life to enjoy everything.

kalimutan muna ang ibang problema, magpasalamat upang maibsan ang bigat na nadarama.

***

kumusta naman ang nakakaiyak na post na to? huhuhu.... share ko lang, isinulat ko kase gusto ko nang mag move on. com'on!!!

makapag blog lang...

2006-02-11T10:30:00.000+08:00

hay naku! kumusta naman at ang dami ko nang napuntahang computer shop pero mantakin mo namang sarado lahat... kainitan ng tanghali oh! ikaw na ang bagong ligo tapos bad trip ang layo na nang nalakad ko, pinawisan na ang kili-kili ko, halos lahat ng mapuntahan ko, walang tao... kumusta naman ulit?!? naghahanda kaya sila para sa lovapalooza. leche talaga! sila na ang masaya...ako na ang bigo, ako na ang baliw!!! kumusta ulit? nagdrama ba?

heto ako ngaun sa isang mukhang ewan na kumpyuter syap! sobrang bagal at me bonus ka pang paghahang? kumusta naman un? wala kaseng opisina ngayon, walang libreng internet kaya kelangan magbuwis ng pinagpawisan...

hay, ano bang meron sa blog na ito at ginagawa ko tong eeerrr kahibangang ito? naadik na rin siguro ako. kung tutuusin kase me gagawin pa talaga akong mas importante pero nandito ako't pasentisenti...

kumusta naman ang mga kasama ko dito sa shop, mga nagmumurang sibuyas este kamatis pala. pachat chat pa, haler? bagay ba sa kanila? ang tatanda na kaya nila! ang sakit sa matang makita.. dalawang babae nakikipagchat kay uncle sam with matching webcam... hahah!!!(sori naman kase nakita ko rin itsura nila sa webcam na nakabalandra sa screens nila)

at ito pa, nagtanong ang isa, (sori hah malakas ang boses nila at hindi ko kasalanang nasalo rin naman ng tenga ko ang pinag uusapan nila) ano raw ibig sahibin ng "what would you do if i'm there with you?" tanong raw ng kano. sumagot ung isa... " ano raw gagawin mo, sabihin mo i will accomodate u?"...

hahah! ang sama ko talaga... baliw na nga siguro ako. pero kasalanan ko ba? e nakakairita. kung naglalaba na lang kaya sila? e di sana mamayang hapon tuyo na. hindi ba?

hindi ko naman sila masisisi. wala namang pakialaman dito di ba? ako nga me gagawin pa, pero eto ako't nagbloblog pa.

hay, nku makapagblog lang talaga at makabisita na rin sa iba.

well, hapi wikend na lang sa mga makakabasa...

sinong baliw?

2006-02-07T16:22:00.000+08:00

baliw ako nang dahil sa pag-ibig ko sa'yo
baliw ako na naghihintay ng text messages mo
baliw ako na nag-aabang ng tawag mo
baliw ako na umaasang kakausapin mo
baliw ako na nangangarap na parang isang gago
baliw ako na parang isang adik sa kanto
baliw ako na nagpapanggap na ito'y totoo
baliw ako na pilit nagbabalat kayo
baliw ako na umaasa pa rin sa'yo
baliw ako pero magmamahal pa rin ako

baliw ako, pareho ba tayo?
sinong baliw na tulad ko?

wow-wa naman

2006-02-06T10:55:00.000+08:00

nang sumulyap ang konting liwanag mula sa isang maliit na butas, marami ang kumagat. mga kaluluwang nagkukubli sa kadiliman na nag aasam na sa gayong pamamaraan ay makakamtan nila ang ninanais na kaliwanagan. masisi mo ba sila kung sila ma'y umasa?

isang pagbabakasakali na nauwi sa isang pagkasawi. pakikipagsapalaran na nauwi sa kabiguan.

ang tanong ay 'sino?' ang sagot ay di ako, hindi siya, hindi tayo. eh sino? walang me gusto ng nangyari. AKSIDENTE! kawawang aksidente, kapag walang nakitang malinaw na dahilan siyang nasisisi. kung sa bagay ang mas nararapat ay magtulungan at hindi magsisihan.

sumalamin daw ang tunay na kahirapan ngunit nakatago pa rin ang tunay na dahilan. isang nakakapanlunmong kaganapan.

may nagkamali at may naging sanhi ngunit hindi ka dapat maghusga at magturo kung sino ba talaga.

at sa kanilang pagpanaw nawa'y matamo nila ang tunay na katahimikan at makamtan ang hinahanap na kaliwanagan.

how dare you!

2006-02-03T19:39:00.000+08:00

how dare you make me fall
when you won't catch me after all

how dare you make me happy
then in one fell swoop you'll leave me

how dare you make a promise
then brake my heart into pieces

how dare you hold my hands
how dare you hold it tight

how dare you show the light
then turn it into night

how dare you say the words
of a love that sounds so true
then leave me hanging in a moment
without giving any clue

walang signal

2006-01-30T14:01:00.000+08:00

bumuhos ang ulan na animo'y umiiyak. waring nakikiramay sa pagpanaw ng isang taong noo'y nagbabantay sa papalit palit niyang gayak.

lunes. habang ang buong pulo ng Pilipinas ay nagagalak sa tagumpay ng ating kababayang si Pacman. isang masamang balita naman ang bumangad nang makatanghalian.

sinong makakalimot sa tinaguriang "walking encyclopedia" ng bayan? ang nakakatwang itsura at pamamaraan ng kanyang pamamahayag. ilang beses na ring naging laman ng mga bloopers. pero infairness napakagaling at hindi mapapantayan. ang nagpauso ng scientific names at sangkaterbang trivias about anything under the sun.

sinong makakalimot sa pito-pito herbal tea, Ernie Baron pyramid and Baron super antenna at sa linyang "Kung Walang Knowledge, Walang Power". this man will always be remembered. ilang dekadang nakasama at naging parte ng buhay ng pilipino, sa telebisyon man at radyo.

the weather man. malilimutan ko rin bang sa aking kabataan ang ulat panahon niya ang aking inaabangan. balitang may pasok ba bukas o wala. astig at unique at malupet ang kanyang technique. weder weder lang naman yan. kailangan talaga minsan magpaalam.

isang linggo na rin ang nkalipas... pero aus lang huli man raw at magaling mihahabol rin. ka ernie, salamat at paalam.

click on here for some clips:
http://news.inq7.net/breaking/index.php?index=2&story_id=63837
http://www.abs-cbnnews.com/storypage.aspx?StoryId=28089

nang sandaling malinis ang kalsada

2006-01-23T13:42:00.001+08:00

makatanghalian, habang nag aalimpuyo sa pagsikat si haring araw, kapuna punang linis na linis ang kalsada at walang tao ni isa. marahil hindi mo rin to napansin kase tulad nila busy ka... hindi ito isang tipikal na linggo sa buhay ng mga Pilipino. maging pag simba ko nang umaga ay kapuna puna ring konti ang nagmimisa. may iba. ano bang meron kahapon?

umaga pa lang bukas na ata ang telebisyon ng napakaraming pilipinong nag aabang ng laban ni PACMAN. iba't ibang dahilan. ang ilan ay dahil sa pustahan o sabihin na nating ang karamihan. ang ilan napilitan lang kase yun ang pinapanoood ng kasambahay. ang iba naman nakikigaya lang. ang iba nanonood para di maiwanan sa kwentuhan. ang iba naman, wala lang. pero isa lang ang masasabi ko, nandun ang pananabik ng mga pilipino. pano naman ang tagal na natin tong hinintay.

sa pagkakapanalo ni PACQUIAO, marami na namang naging pilipino... marami na naman ang sumigaw ng "pinoy ako! pinoy tayo!" muli tayong taas noo. pwede na ring sabihing nagbuklod na naman ang mga pilipino. me maipagmamalaki na naman kasi tayo.

pero bukas, makalawa kaya? ano? balik sa normal. puna doon. puna dito. minsan umaabot pa sa puntong isinusuka ng iba ang bansang to. nakakalungkot isipin na me mga taong hindi marunong lumingon sa pinanggalingan, sa bansang sa kanya'y nag aruga at siya ring kinauutangan ng karunungan at buong katauhan. sakdal langit na pagtatakwil sa bayang kanyang pinagmulan. tapos ngaun pag me tagumpay, biglang mag iiba ang simoy ng hangin at muli sila'y Pilipino na naman.

salamat na lang sa mga katulad ni Pacquiao na patuloy na nagbibigay ng dahilan upang ipagmalaki ng mga Pilipino ang kanyang bayan. sana lang maging pang matagalan at hindi panandalian lamang. reklamador ang tao lalo na ang mga Pilipino pero payo ko lang mga kababayan ko bago kayo magreklamo eh ayusin niyo muna ang buhay niyo! minsan kase kung sinong pang walang ginagawa siya pang matatatas ang dilang magsalita.

mahal ko ang Pilipinas at ipinagmamalaki kong isa akong Pilipino. Pacman, saludo ako sayo. and we're proud of you!!! tuloy lang Pilipino! ituloy mo ang laban mo!

"success in life can never be an accident. it is a result of right decisions at the right time. champions are not the people who never fail but the people who never quit!"

...gudluck to all

pitik bulag

2006-01-18T16:34:00.000+08:00

ang daming pwedeng mangyari sa isang iglap. pwedeng sa tindi ng sikat ng araw, umulan.wala kang dalang payong. hindi ka handa. sa isang iglap, sa kalaliman ng gabi habang kasalukuyan mong sinusunog ang kilay mo, nagbrown out.wala kayong kandila, hindi ka handa.at sa isang iglap rin sa inaakala mong pagsisimula ay dun pala magwawakas ang lahat. sa isang iglap.

hindi sana nakakapanghinayang kung isang tuyong dahon ang mahulog mula sa puno ngunit kung ang malalagas ay isang bagong sumisibol na bulaklak na maari sana maging isang bungang masarap...sayang!

ang mundo ko ay malayo sa mundo ni MARLON VILLANUEVA kaya kahit gustuhin kong makiramay sa mga naiwan niya, hindi ko magawa. walang direktang nag-uugnay sa akin at sa kanya at hindi rin naman ako apektado sa pagkawala niya.

pero sa balita ng pagpanaw ni "ALONG" muling naglaro sa isipan ko ang katanungan na hanggang ngayo'y hindi maabot ng aking unawa. "bakit ba talaga kailangang sumali sa frat or soro at bakit kailangan ng hazing sa initiation?" naulit na naman at hindi mo sasabihing nagkataon lang. isang buhay na naman ang nasayang

hindi pa ako nakabasa ng kahit isang objective, vision or mission ng kahit anong frat kaya walang linaw sa'kin ang existence nila. unlike any other org, malabo ang goals nila. socialization lang ang nakikita kong dahilan.personal interest. connection in the future or kahit sa kasalukuyan. or something na pwedeng ipagmalaki or should i say "ipagmayabang"? kase parte ka ng grupo kung saan ay naging parte ang ilang mga kilalang tao ngayon sa lipunan.

no offense hah.opinyon ko lang naman yan, sa totoo lang wala akong alam. gusto ko lang sanang maliwanagan. ang mga ginagawa niyo ay ginawa rin naman ng ibang samahan pero mas malinaw ang kanilang dahilan. di ko naman sinasabi na kalokohan ang pagsali sa ganyang klaseng kapatiran dahil tingin ko rin naman maraming natutunan ang mga sumasali dyan. pero ewan,tigin ko talaga masyadong personal. at hindi ko nakikita ang serbisyo o ano pa man.

here's a news from inq7.net :
http://news.inq7.net/express/html_output/20060116-63092.xml.html

*please pray for the soul of Marlon "along" Villanueva and for his family.
(sayang he's turning 21 sana this 24th of january)

iSTorBo!!!

2006-01-17T14:48:00.000+08:00

pusong natutulog, iyong binulabog

para kang lamok na saki'y tumusok

puso ko'y kumabog at ako'y nahulog

dibdib ko'y sumabog at puso'y nadurog

ngayo'y di ko malimot, sakit na 'yong dulot

nang lisanin ako't iwan sa 'sang sulok.

BAGYO

2006-01-16T11:21:00.000+08:00

Aandap andap na ilaw mula sa kalangitan
Nagpupumiglas na hangin ng karimlan
Unti-unting paglamon ng kadiliman
Maya-maya pa’y bubugso ang ulan
Bagyo!bagyo sa aking isipan
Walang ibang naiwan kundi pawang kaguluhan
Matapos nawa’t hirap ay maibsan
Bagyo sa isipa’y mawala nang tuluyan.

my heart

2006-01-06T14:10:00.000+08:00

as the clock ticks
my heart beats
my heart aches
my heart breaks
tik...tik...tik...
as the clock ticks

scary!!!

2006-01-04T13:35:00.000+08:00

di ko alam kung bakit ganito ang nararamdaman ko? ewan, pero sa oras pa lamang na nabuksan ko ang inbox ng message ko. binalot ng lamig ang buo kong katawan..nagulat rin siguro kase hindi ko inaasahan na gnun kabilis siyang magrereply. para ako ngayong isang character sa isang horror story... sa isang climax scene! scary!!! parang nawala lahat ng melanin sa dugo ko kya bigla akong namutla...nanginginig ako! natatakot! nangingilabot as in ngii...anong nangyayari? alam kong siya un, mLakas ang kutob ko kasabay ng pagtaas ng lahat ng aking balahibo.. at siya nga! at wala nang iba. mukhang hindi ko ata kaya pano kaya kung personal na kaharap siya. hindi ako makakapagsalita, akala nung una kaya ko na. hindi pa pala.

``aLoNe``

2006-01-04T13:23:00.000+08:00

i'm sad and alone

all alone in this empty room

but i know i am strong

and nothing in here would go wrong

but why am i crying?

and to myself i'm just lying

all around been looking

but until now i got nothing

each and ev'ry day pass

hoping this loneliness last

oh i wish i can glance

once again on my happy past

pAnakip buTas lang pLA...

2006-01-04T13:08:00.000+08:00

pasumpa sumpa ka pa...
tinawanan lang kita
pero sabi mo wag akong magtawa
dahil gagawin mo talaga

naghintay ako, hinintay kita
ngunit bawat init ata'y nanlamig na
bakit sa isang iglap bigla kang nag-iba?
nawala na, sana nagpaalam ka

at ngayo'y alam ko na
naintindihan na kita
panakip butas lang pala
upang sandaling malimot siya

wala ka nang pag-asa
kalimutan mo na siya
hahaha! katulad ko'y
luluha ka rin pLa

nyeta kase, nyeta talaga!
nandito pa'ko hindi mo ba nakikita?
tuluyan ka na bang nabulag
ng iyong pag-ibig sa kanya!

Induction

2006-01-02T16:52:00.000+08:00

welcome!!! as you enter every page of this blog, you are entering the pages of my life. I would like to invite you to explore each and every line and discover what i really think, what i really feel and who i really am... may i spare a few of your precious time to show all the emotions that exudes from the bottom of my heart... and i would like to invite you to come and join the ride as i continue the journey of this life.
oops,i ain't a good writer so i apologize.